«Դաշնակցություն» խմբակցության պատգամավորները նախ հարցադրումով են անդրադարձել նոր օրենքի նախագծում կուսակցությունների նկատմամբ արդարադատության նախարարության վերահսկողական լիազորությունների բացակայության հարցին, այնուհետեւ մտքերի փոխանակության ժամանակ խմբակցության պատգամավոր Դավիթ Իշխանյանը հանդես է եկել ելույթով.

«Մեկուկես տարի առաջ պետական ռեգիստրում եւ արդարադատության նախարարությունում կար գրանցված 13 կուսակցություն: Վերջին 6-7 ամիսների ընթացքում այդ թիվը հասել է 20-ի: Ինչ-որ տեղ սա ողջունելի է, ինչ-որ տեղ՝ անհասկանալի, քանզի նկատի առնելով մի շարք հանգամանքներ, մեր իրականության եւ ժողովրդագրական վիճակով 20 կուսակցություն ունենալը տրամաբանական չէ:

Իհարկե, կուսակցությունները պետք է ունենան ծրագիր, կանոնագիր, նպատակ եւ գաղափարախոսություն: Այս ամենը շատ կարեւոր է, նաեւ այն առումով, որ ունենանք քաղաքական պատասխանատվություն ոչ միայն համակարգի ձեւավորման առումով, այլ նաեւ քաղաքական պատասխանատվություն երկրի կառավարման համակարգում: Այդ հանձնարարությունը պետք է ունենա յուրաքանչյուր կուսակցություն: Ցավոք սրտի, ես չեմ կարծում, որ կեղծ օրակարգով, ընտրություններից ընտրություն ձեւավորվող քաղաքական ուժերը կարող են հանգուցալուծել մեր երկրի եւ մեր ժողովրդի առջեւ ծառացած խնդիրները:

Իհարկե, ի համեմատություն գործող օրենքի՝ նոր օրենքի նախագիծը, առաջարկությունները եւ պահանջները ողջունելի են եւ դրական: Օրինակ, օրենքի նախագծով սահմանվում է, որ յուրաքանչյուր անձ կարող է լինել միայն մեկ կուսակցության հիմնադիր: Առ ի տեղեկություն՝ ասեմ, որ պետական ռեգիստրում գրանցված կուսակցություններց միայն 3-ում կան հիմնադիր-անձնավորություններ. էլ չեմ խոսում անդամների մասին: Նախագծում կան սահմանված կուսակցությունների գործունեության կասեցման, արգելման եւ լուծարման կետեր, սակայն «Դաշնակցություն» խմբակցությունը գրավոր առաջարկներ է ներկայացնելու՝ վերը նշված հարցերին իրավական ձեւակերպումներ տալու եւ օրենքով ամրագրելու նպատակով:

Խորհրդային համակարգ ապրած ժողովուրդ ենք, եւ լավ գիտենք կուսակցություն-партия հասկացությունները: Այդ իսկ պատճառով՝ ելույթս ուզում եմ ավարտել 1946-48 թվականների հայրենադարձությունից հետո Մասիսի շրջանի գյուղերից մեկում հաստատված՝ ներգաղթածի եւ հարեւանությամբ ապրող տեղացու հետեւյալ պատմությամբ:

Մի օր տեղացին նկատում է, որ ներգաղթածը ինչ-որ փոս է փորում, հետաքրքրվում է, թե ինչի համար: Տեղացին էլ, ի պատասխան, թե իր շունը սատկել է, փոսը շունը թաղելու համար է փորում: Պատասխանը լսելով, տեղացին ձեռ առնելով՝ տերտեր կանչելու առաջարկություն է տալիս, ներգաղթածն էլ թե՝ շունս պարտիական էր:

Ես չեմ ուզում, որ մենք հայտնվենք պարտիական շան վիճակում: Շնորհակալություն»:

aparaj.am