Պայքարը չի ավարտվել: Իհարկե, Արցախյան պատերազմի հաղթանակը, Շուշիի եւ Ղարաμաղի տարածքի ազատագրումը մեծ նվաճում է: Սակայն պարզամիտ կլինենք, եթե դրանով ավարտված համարենք մեր առաքելությունը: Հաղթանակը միս ու այրուն կստանա միայն այն ժամանակ, երμ հնարավորություն ստեղծվի, որ գալիք սերունդը վայելի այն, պարծենա դրանով եւ զարգացնի այդ ձեռքբերումը: Այդ առումով, այսօրվա Շուշին՝ հայ ժողովրդի հաղթանակի խորհրդանիշը, բարվոք վիճակում չէ:

Կատարվել են բազմազան շինարարական աշխատանքներ: Ինչ-որ չափով μնակեցվել է երμեմնի «Կովկասյան փոքր Փարիզ»-ը: Փորձ է կատարվում երիտասարդությանն ուղղորդել Շուշիի ուսումնական հաստատություններում մասնագիտություն ձեռք μերելուն: Շուշիում կառուցվել եւ աշխատում են թանգարաններ, մշակութային հաստատություններ, սակայն այս ամենի հետ մեկտեղ այցե-լուի աչքից չեն կարող վրիպել Շուշիի ավերակները: Իսկ եթե 28 տարիների ընթացքում մենք չենք կարողացել Շուշին դարձնել թագ ու պսակ, որը պետք է զարդարի մեր մայրաքաղաքի μարձունքը, արդարանալու ցանկացած պատրվակ այլեւս անօգուտ է:

Այն պարագայում, երբ Արցախի մայրաքաղաքում վեր են խոյանում շքեղ առանձնատներ, շքեղ բազմահարկ շենքեր, այն դեպքում, երբ ծրագրվում է Ստեփանակերտում կառուցել նոր թաղամասեր՝ բարձրորակ շինարարությամμ, ավելի քան 20 տարի է, ինչ ոչ միայն չեն վերանորոգվել համաշխարհ ային հայկական արժեք ներկայացնող ռեալական ուսումնարանն ու հին Շուշիի հուշարձանային կոթողն երը, որ դեռ ավելին՝ ավերակները 10 տարի առաջ սկսված եւ կիսավարտ՝ Արցախի դատախազության շենքը վերածվել է նոր ավերակի:

Տեղին է խորհելու՝ արդյո՞ք մենք գիտենք մեր հաղթանակների գինը եւ արդյո՞ք ունակ ենք կենդանի շունչ տալու հաղթանակը մարմնավորող Շուշիին: Շուշիով ձեռք μերված հաղթանակը համայն հայության հաղթանակն է, եւ նրա շենացումն եւս պետք է դառնա համայն հայության օրակարգային խնդիրը, իսկ առաջին հերթին՝ Արցախի իշխանությանը:

«Ապառաժ»-ի խմբագրական,

18 մայիսի, 2020թ.

aparaj.am