ԱՀ ՌԵՍԶ նախարարության ռազմահայրենասիրական միջոցառումների համակարգման բաժնի պետ Դավիթ Օհանջանյանն անդրադարձել է Աշոտ Ղուլյան-Բեկորի ազգային ազատագրական պայքարի գործչի կերպարին ու մարտական ուղուն: Նրա խոսքով՝ Ա. Ղուլյանի հրամանատարական տաղանդն առանձակի փայլեց 1992 թվականին՝ Շուշիի ազատագրման ռազմագործողությունների ժամանակ, երբ նրա հրամանատարությամբ գործող վաշտն առաջինը մտավ Հայոց բերդաքաղաք։ Նույն տարվա օգոստոսի 24-ին, Աշոտ Ղուլյանը հերոսի մահով ընկավ Մարտակերտի շրջանի Դրմբոն գյուղի ազատագրման մարտերում:

Բեկորի համախոհ ու մարտական ընկերներից Աշոտ Սարգսյանն անդրադարձավ առաջին վաշտի կազմավորման նախապատմույանն ու Ա. Ղուլյանի հրամանատարական ձիրքին, նրա հայրենասեր քաղաքացու և տաղանդավոր գործչի կերպարին: Նրա խոսքով, Արցախյան շարժման տարիներին, երբ շատերը դեռ նախընտրում էին քաղաքական պայքարը, Ա. Ղուլյանը համախոհ ընկերների հետ լծվել էր զենք հայթայթելու գործին: Համոզված էր, որ ազգային-ազատագրական շարժման հաջողությունն անհնար է առանց զինված պայքարի։ Ա. Ղուլյանն այդ նպատակով մեկնեց Երևան, որտեղ համախոհների հետ ինքնաշեն զենք էր պատրաստում և առաքում Արցախ։ Ըստ Ա. Սարգսյանի՝ այդ տարիներին կազմավորված ջոկատները զինում էին Դաշնակցության միջոցով ձեռքբերված զենքերով: Այնուհետև, Ստեփանակերտի ինքնապաշտպանությունը կազմակերպելու նպատակով, հիմնականում Աֆղանստանի պատերազմի մասնակիցներից կազմվում է 1-ին վաշտը: Այդ տարիներին Արցախի բոլոր մարտական խմբերի համակարգող, այնուհետև նաև ինքնապաշտպանության ուժերի առաջին հրամանատար Արկադի Կարապետյանի /Դաշնակ Ագո/ առաջարկությամբ ու բոլորի միաձայն համաձայնությամբ, վաշտի հրամանատարությունը ստանձնում է Աշոտ Ղուլյանը:

«Աշոտ Ղուլյանն այսօր Արցախի հերոս է: Գտնում եմ, որ մենք պետք է դիմենք ՀՀ և ԱՀ նախագահներին Աշոտ Ղուլյանին ՀՀ ազգային հերոսի կոչում շնորհելու համար»,- ասաց Ա. Սարգսյանը:

Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության կողմից ներկայացրած իր խոսքում՝ ՀՅԴ անդամ, պատմաբան Լեռնիկ Հովհաննիսյանը նշել է, որ Հայոց պատմության ցանկացած ժամանակաշրջանում ծնվում են հերոսներ, ովքեր ազգային-ազատագրական շարժման ու պայքարի ընթացքում կարողանում են կերտել մեր նորագույն պատմությունն ու պետականությունը: Այդ գենետիկ կոդը կրողներից էր Աշոտ Ղուլյանը: Գործիչ, ում տեսլականը ամբողջական հայրենիքի ազատագրումն էր, ստեղծեց այն հիմքը, որպեսզի հետագա սերունդները կարողանան ունենալ Հայ ժողովրդի ապագա՝ ազատ, անկախ և միացյալ Հայաստանը:

Ա. Ղուլյանի կինը՝ Նելլի Ղուլյանը, լրագրողների հետ ճեպազրույցում նշել է, որ ամուսնու նպատակներից մեծագույնը՝ Արևմտյան Հայաստանն ազատագրելն ու նորից հայաշունչ տեսնելն էր:

«Մեր չորս թոռներից երկուսն Աշոտ պապի անունն են կրում և կշարունակեն իրենց պապի կիսատ գործը»,- ասել է հերոսի այրին:

ԼՂՀ ինքնապաշտպանական ուժերի առաջին հրամանատար Արկադի Կարապետյանն «Ապառաժ»-ի հետ զրույցում ասել է, որ մարտական ընկերոջ՝ Բեկորի մասին հիշողությունները միշտ վառ են: «Նրան ամեն օր եմ հիշում: Աշոտն ինձ հարազատ մարդ էր Շատ մոտ էինք: Այսօր ուղղակի մի քիչ տխրեցի , որ մատաղ սերնդից քիչ էին ներկա նրա հիշատակի միջոցառմանը: Համոզված եմ, որ Աշոտի և մեր մյուս նվիրյալների պատգամած գաղափարները կրողները մեզանում շատ են: Աշոտ Ղուլյանը աշխարհում անկրկնելի հայ զինվորի հզոր գենի ժառանգորդն ու հավաքական կերպարն է: Եթե մեր դիվանագետները կարողանային հայ զինվորի ոգով մտածել ու գործել, ապա ամեն հաղթանակի հասած կլինեինք»,-ասաց Ա. Կարապետյանը:

ՀՅԴ արցախյան գործունեության հենց սկզբում Բեկորն անդամակցել է ՀՅԴ-ին՝ անմնացորդ նվիրումով ծառայելով դաշնակցական ֆիդայիների նորօրյա խիզախումի պատմության կերտման գործում: Նրա հրամանատարությամբ գործող լեգենդար 1-ին վաշտը մասնակցել է արցախյան մարտերին՝ Ասկերան, Հադրութ, Շահումյան, Կրկժան, Վերին Շեն, Բուզլուխ, Մանաշիդ, Մալիբեյլու, Խոջալու, Լեսնոյ, Քարինտակ, Շուշի, Լաչին, Մարտակերտ, Կուսապատ, Մաղավուզ, Սրխավենդ, Բաշ-Գյունեփայա, Օրթա-Գյունեփայա, Դրմբոն՝ ազատագրելով բազմաթիվ բնակավայրեր։

«Եթե զինվորից սկսած մինչեվ նախարարը բոլորանվեր իրենց գործն անեն, ապա մեր բոլոր ձեռնարկումները կպսակվեն հաղթանակով…»,- ասում էր Արցախի հերոսը, ում համար «հայրենասիրությունը ոչ այլ ինչ էր, եթե ոչ քեզ վրա դրված պարտականությունների բարեխղճորեն կատարում»:

Վան Նովիկով

aparaj.am