Զօրահանդէսի երկու գլխաւոր ուղերձները նկատի ունենալով, դիպաշարին հետեւողը կը վերահամոզուի Անգարայի կողմէ Պաքուի ուղղակի կառավարման իրականութիւնը: Ուղերձներու բովանդակութիւնները համակարգուած են: Աւելի ճիշդը, Անգարան կը թելադրէ Պաքուին ըսել այն, ինչ որ Անգարան կ՛ուզէ փոխանցել միջազգային հանրային կարծիքին:

Ալիեւի ըսածները այս պարագային կարեւոր են այնքանով, որ Անգարան պիտի հակակշռէ զանոնք եւ ներկայանայ իբրեւ Պաքուն զսպող գործօն: Իբրեւ յառաջիկայ պատերազմը իբրեւ թէ սանձող, կանխարգիլող կարեւորագոյն եւ Ազրպէյճանի համար անփոխարինելի ռազմաքաղաքական գերագոյն միաւոր:

Այսպէս: «Զանգեզուրը, Գոյչան (Սեւան), Իրեւանը (Երեւանը) մեր պատմական հողերն են», յայտարարած է Ալիեւ: Իսկ 1990-ական թուականներու իրադարձութիւններն ու անոնց յաջորդած Լեռնային Ղարաբաղի անկախութիւնը կոչած է «շրջափակում» եւ Լեռնային Ղարաբաղի մէկ մասին «վերադարձը» որակած է «տարածքային ամբողջականութեան վերականգնում»:

Պարզ է ըսուածը. Ազրպէյճան տակաւին «ազատագրած» է իր տարածքներէն մաս մը. այդ տարածքները ինչպէս արցախեան, այնպէս նաեւ հայաստանեան են` պատմականօրէն: Եւ երբ կ՛աւելցնէ, թէ Պաքուն բազմիցս յայտարարած էր, որ եթէ տարածքները չվերադարձուին, ապա իր իրաւունքներուն կը վերատիրանայ պատերազմով, ըսել կ՛ուզէ պարզապէս, որ մնացեալը եւս, եթէ չվերադարձուին, Ազրպէյճան պատրաստ է պատերազմի:

Հիմա Անգարան, Էրտողանի ճամբով աշխարհին կը փորձէ հասկցնել, որ պատերազմի շարունակութիւնը կանխարգիլողը ինքն է:

Այսպէս, ըստ Էրտողանի «մենք այսօր եղբօրս (Ալիեւի, «Ա.») հետ քննարկած ենք վեց երկիրներէ` Ազրպէյճանէն, Թուրքիայէն, Իրանէն, Վրաստանէն, Ռուսիայէն եւ Երեւանի ցանկութեան պարագային նաեւ Հայաստանէն բաղկացած հարթակի ստեղծման հաւանականութիւնը: Ատիկա լաւ համագործակցութիւն պիտի ըլլար շրջանի զարգացման համար»: Ան աւելցուցած է, որ Թուրքիան պատրաստ է «դռները բանալու» Հայաստանի համար: Անոր համաձայն, Անգարան «խնդիրներ չունի հայ ժողովուրդին հետ»:

Առանց մոռնալու Երեւանը ամբաստանելու տարածքներ բռնագրաւած ըլլալու, հայկական ուժերը ռազմական ոճիրներ գործած ըլլալու, կոչեր արձակելու` պատերազմէն դասեր քաղելու եւ արեւմտեան կայսերապաշտութեան ծուղակներուն չներքաշուելու, միաժամանակ Ռուսիոյ դրական դերը ընդգծելու հրադադարի հաստատման մէջ` Էրտողանը խառն ուղերձներու մէջ հիմնականին մէջ խաղաղարարի, իրաւարարի, սահման բացողի եւ հայ ժողովուրդին հետ հարց չունեցողի դերով փորձած է ներկայանալ:

Ուղերձը յստակ է. Անգարան ներկայ է հարաւային Կովկասի մէջ եւ Ռուսիոյ առընթեր հիմնական դերակատար` խաղաղութեան, կայունութեան եւ հետագայ գործակցութեան գործընթացներուն մէջ: Այս նպատակով ալ յայտարարած, որ կը նախաձեռնէ տարածաշրջանային հարթակ` վեց երկիրներու մասնակցութեամբ:

Հարթակին գործառոյթներն ու բովանդակային բաժինը յստակ չեն: Յստակ են սլաքին ուղղութիւնները: Տարածաշրջանային բեւեռ` Անգարայի հայեցակէտով իր դէմ պատժամիջոցներ կիրարկող երկիրներուն դէմ: Այդ հարթակին վրայ նոյն երկիրներուն կողմէ մեկուսացման ենթարկուած Իրանն ու Ռուսիան եւս հրաւիրուած են: Մնացեալը` ածանցեալ նշանակութիւն ունին, որոնց աշխարհագրական դիրքը տարածաշրջանային օրակարգերու բախման համար նկատառելի ենթահող է:

«Ա.»
aztagdaily.com