– Դաշնակցությունը մեկ կուսակցություն է, սակայն չի բացառվում, որ տարբեր հարցերի շուրջ անհամաձայնություններ արտահայտվեն: Դաշնակցության ներսում բոլորն ունեն առիթներ տարբերություններ արտահայտելու և նաև վիճելու համար: Բայց երբ որոշում է լինում, այն դառնում է բոլորինը, այն բոլորը պաշտպանում են: Ինչ վերաբերում է Ազատության հրապարակում կազմակերպված ցույցին, ապա Հայաստանի Գերագույն մարմնի որոշումն է, որ բոլորը ոչ միայն կիսում են, այլ նաև զորակցում:

– Դաշնակցության կազմակերպածն առաջին մեծ հանրահավաքն էր իշխանափոխությունից հետո, որը կազմակերպվել է արտախորհրդարանական ուժի կողմից: Արդյո՞ք դժգոհությունն արտահայտելու հանրահավաքային տարբերակը պարբերական բնույթ է կրելու, ինչպիսի՞ն է լինելու Դաշնակցության ակտիվությունը հայաստանյան քաղաքական դաշտում:

-Դաշնակցությունը արտախորհրդարանական ուժ է, պարզապես ժողովուրդը իրեն բավական քվե չտվեց, որ իր թեկնածուները անցնեին Ազգային ժողով: Իսկ ժողովուրդը միշտ դրա իրավունքը ունի, պետք է ընդունել ժողովրդի որոշումը և ընդունել նրա պատգամը, պետք է նաև դասեր քաղել: Դաշնակցությունը խելացի կուսակցություն է և միշտ իր միջոցները դրել է հայ ժողովրդի տրամադրության տակ:

Իր որոշումներն ընդունված են միշտ հայ ժողովրդի շահերը պաշտպանելու համար: Շատ եմ ցավում, որ Դաշնակցությունը չկարողացավ համոզել Հայաստանի ժողովրդին, որ ինքը լավագույն ուժն է երկիրը ղեկավարելու համար: Համոզված եմ, որ կգա օրը, և Դաշնակցությանը կհաջողի ժողովրդի վստահությունը շահել:

Դաշնակցությունն այսօր համոզված է, որ մի շարք հարցերի շուրջ իշխանությունները սխալ ճամփա են ընտրել թե՛ սոցիալ-տնտեսական հարցերը լուծելու համար, թե՛ Սահմանադրություն չհարգելով, թե՛ Արցախի մեջ ներկա միասնական մթնոլորտը վտանգելով:

Դաշնակցության համար փողոց դուրս գալը միջոցներից մեկն է ժողովրդի հետ կապ ստեղծելու համար: Շատ կարևոր է ընդդիմության կոնցեպտը ընդունել և քաջալերել:

– Ի՞նչ տպավորություն ստացաք Դուք այդ հանրահավաքից՝ արդյոք կա՞ն մտահոգություններ տիրող իրավիճակի հետ կապված: Նկատելի՞ է հասարակության շրջանում աջակցություն Ձեր ուժին:

-Գիտեք, այսօրվա քաղաքական և սոցիալական մթնոլորտը շատ վտանգավոր է երկրի ապագայի համար: Հրանտ Մարգարյանի հետ տեղի ունեցած դեպքը փաստում է, որ դժբախտաբար, որոշ չափով այսօրվա քաղաքական մեծամասնությունը ոչ միայն չի հարգում, ոչ միայն չի ընդունում փոքրամասնությանը, այլ նաև՝ նպատակ ունի նրան ոչնչացնելու: Ժողովրդավարական երկրներում մեծամասնությունը փոքրամասնություն է դառնում և հակառակը: Այդ իրականությունը պետք է քաջալերել և կոչ անել այսօրվա իշխանություններին, որ հստակ ձևով դատապարտեն այդպիսի խուլիգանական դեպքերը, որոնք հակասում են ժողովրդավարությանը:

-«Իմ քայլի» պատգամավորներից նկատել էին, որ Դաշնակցությունը վերջին 20 տարիների ընթացքում ունեցել է հնարավորություն ոչ միայն մեկ, այլ մի քանի դեղին, կարմիր քարտեր ցույց տալու իշխանություններին: Ի՞նչ կարծիք ունեք Ձեզ ուղղված նման քննադատությունների վերաբերյալ: Կարծում եք՝ Ձեր քննադատությունները հաշվի կառնվե՞ն այսօրվա իշխանությունների կողմից:

-Կարիքը կա այսօր լավ գնահատել 1991թ․ ի վեր Հայաստանի քաղաքական կյանքի պատմությունը և եզրակացության գալ, որ Դաշնակցությունը երբեք համաձայնության չի եկել Լևոն Տեր-Պետրոսյանի դիրքորոշումների հետ: Հետևանքն այն է, որ Դաշնակցությունը ծանր վճարեց դրա համար․ իր այն օրվա ներկայացուցիչները՝ Հրայր Մարուխյանն արտաքսվեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողմից, կուսակցության գործունեությունն արգելվեց, իսկ ղեկավարությունը բանտարկվեց:

Դաշնակցությանը երբեք չի բավարարվել Ռոբերտ Քոչարյանի քաղաքականությունը, հաճախ ձայն է բարձրացրել՝ իր տարաձայնությունները ցույց տալով:

Եվ վերջապես Սերժ Սարգսյանի իշխանության 10 տարվա ընթացքում միայն երկու տարի է մաս կազմել կոալիցիայի՝ հույս ունենալով, որ ներսից կարող է փոփոխություններ պարտադրել:

Նաև Նիկոլ Փաշինյանի առաջին կառավարությանը մաս կազմեց նույն լոգիկայով, որ կարելի կլինի իր քաղաքականությունն առաջարկել ներսում: Շատ կարևոր է, որ այսօր պատմաբանները լուրջ աշխատանք տանեն, որպեսզի իրականությունը հաշվի առնվի, այլ ոչ թե «ֆեյք քաղաքականությունը»:

Այսօր պետք է դասեր քաղենք և ընդունենք բոլորս, որ պետք չէ մասնակցել որևէ կառավարության, որի մեջ Դաշնակցությունը չունենա որոշելու իրավունք: Այլ խոսքով՝ կամ ժողովուրդը կտա Դաշնակցությանը կառավարելու իրավունք, և այդ ժամանակ քաղաքական ուժը բոլոր պատասխանատվությունները կվերցնի իր վրա, կամ պետք է մնա ընդդիմության մեջ: Միշտ պետք է հարգել ժողովրդի որոշումը: Բայց դա չի նշանակում, որ նույնիսկ եթե ընդդիմության մեջ կգտնվենք ժողովրդի կամքով, կառավարությանը հաջողություն չենք մաղթի: Բայց հիմա լավատես չենք:

– Նիկոլ Փաշինյանի վերջին հայտարարություններից ամենաշատ քննարկվողները Արցախում հակահեղափոխականներ ու դավադիր ուժեր փնտրելու մասին էին: Դուք ի՞նչ կարծիք ունեք այդ հայտարարությունների վերաբերյալ․ արդյոք Նիկոլ Փաշինյանը կարո՞ղ էր նկատի ունենալ նաև Դաշնակցությանը:

-Դաշնակցությունը ներդրել է իր բոլոր ուժերը, բոլոր իր միջոցները, իր ջանքերը՝ Արցախի ազատագրական պայքարի համար: Ամբողջ ազգը գիտակցում է, որ Դաշնակցության համար Արցախը առաջնահերթություն է և ոչ միայն խոսքով, այլ նաև գործով: Նիկոլ Փաշինյանն է մի քանի անգամ արտաքին ճակատում հստակ բառերով գնահատել Դաշնակցության անուրանալի աշխատանքը ի նպաստ թե՛ Արցախի, թե՛ Հայաստանի և թե՛ սփյուռքի մեջ:

Մեզ համար գոյություն չունեն հակահեղափոխական և դավադիր ուժեր: Ժամանակը եկավ, որ տիրի համերաշխության և միասնական լուրջ մթնոլորտ: Մեր ազգը պետք է զարգանա՝ ժողովրդավարական մթնոլորտի մեջ՝ ընդունելով ազատություններ և բազմակարծիք իրականություններ: Միասին կամ կհաջողենք, կամ կպարտվենք:

Հեղինակ Հռիփսիմե Հովհաննիսյան