Նախորդ շուրջ երեսուն տարիներին արձանագրված տնտեսության ոլորտների հատվածական աճը, եթե նույնիսկ այդ չափով առկա է եղել, ինքնաբերաբար չի հանգեցնել սոցիալական խորացող խնդիրների լուծմանը:

Վերջին իշխանափոխությունից հետո էլ պետությունը շարունակում է քայլ առ քայլ հեռանալ Սահմանադրությամբ ամրագրված իր սոցիալական պարտավորություններից՝ «թոթափելով» իր սոցիալական բեռը.

-սոցիալական պաշտպանության ոլորտի հիմնական բարեփոխումների հետաձգում, համակարգային կառավարման լիարժեք բացակայություն,
-պետական համակարգում նախատեսվող աշխատատեղերի կրճատում և աշխատավարձերի աճի փաստացի բացակայություն,
-հարկային համակարգի սոցիալական բաղադրիչի ամբողջական վերացում՝ համահարթեցված մեկ դրույքաչափով եկամտահարկի քաղաքականություն,
-անուղղակի հարկերի բեռի ավելացում և դրա արդյունքում՝ առաջնային սպառողական ապրանքների գնաճ,
-կենսապահովման նվազագույն զամբյուղի արժեքից ցածր նվազագույն աշխատավարձի չափի պահպանում,
անապահովության նպաստների չափի զրոյական աճ,
-զբաղվածության պետական ծրագրերին հատկացվող միջոցների զրոյական աճ, ծրագրերի 70 տոկոսից ավելի չափով թերակատարում և այլն:

Արդյունքում՝ մեր երկրում բազմահիմք աղքատությունը շարունակում է արմատավորվել և իրական նոր դրսևորումներ է ստանում՝ հակառակ ընտրությունից ընտրություն քաղաքական գրեթե բոլոր ուժերի կողմից հռչակվող սոցիալական կարգախոսերի:

Եվ որքան էլ իշխանությունները ցանկանան ու հայտարարեն, միևնույն է տնտեսական աճի արդյունքները ինքնաբերաբար չեն մտնելու յուրաքանչյուր քաղաքացու տուն և չեն փոխելու յուրաքանչյուրի կյանքի որակը:
Ի վերջո պետք է արձանագրենք, որ սոցիալական համարվող պետությունը պետք է ստանձնի ոչ միայն ազատ, կոռուպցիայից զերծ տնտեսվարման մրցակցային պայմաններ ապահովողի դեր, այլեւ պետք է ունենա լիարժեք մասնակցություն և հստակ պարտավորություններ՝ աղքատությունից զերծ, համերաշխ հասարակություն ձեւավորելու գործում:

Մարդկանց ապրուստի միակ միջոցն արգելելուց առաջ պետք է այդ մարդկանց համար ապահովվի օրինական և համարժեք զբաղվածություն: Այդ քաղաքացիներն ունեն հենց այդպիսի մոտեցման սպասումներ: Որևէ գործազուրկի չես կարող համոզել, որ համակարգային կառավարման բացակայության հետեւանքում զբաղվածության պետական աջակցության միջոցների ընդամենը 25 տոկոսն է ծախսվել, և դա նրա համար լավ է:

Սոցիալական աջակցության պասիվ՝ նպաստի քաղաքականությունից պետք է անցում կատարել աղքատության հաղթահարման, զբաղվածության խթանման ակտիվ՝ արդյունքի միտված քաղաքականության:

Հիմնական նպատակը պետք է լինի այն, որ աշխատանքային տարիքի աշխատունակ և գործազուրկ յուրաքանչյուր անձի պետք է առաջարկվի պետական աջակցությամբ կայուն զբաղվածություն կամ ինքնազբաղվածություն:

Այս դեպքում արդարացված կլինի նաև պետության կողմից քաղաքացիներին ուղղված պահանջը՝ աշխատել և սեփական քրտինքով բարելավել իր և իր ընտանիքի կյանքի որակը:

Ցավոք՝ տեսնում ենք հակառակը և առկա մտավախությունը դառնում է իրական:

Այս ընթացքով ոչ թե մեր կյանքի իրողությունները մի օր կհամապատասխանեն Սահմանադրությանը, այլ Սահմանադրությունը «կսրբագրվի» և կդառնա առկա իրողությունների արտացոլումը:

Թադևոս Ավետիսյան
ՀՅԴ Բյուրոյի տնտեսական հետազոտությունների գրասենյակի
ծրագրերի համակարգող, տնտեսագետ