Եթե այսօր իրավիճակը շատ տարբեր է 1991-1998 թվականների վիճակից, կարելի է վիճել, ապացուցել հակառակը, բայց տեսնում ենք, որ նույնիսկ վիճող չկա այլևս: Փոխարենը կա տագնապ, որ առաջիկա ձմռանը հեշտ չի լինելու, որ հարյուրներով ու հազարներով աշխատատեղեր են փակվում, արտադրություններ ու գործարաններ են դադարում աշխատել, բիզնեսներ են անհետանում, դժվարանում է ապրանքների արտահանումն ու ներմուծումը, իսկ սրան զուգահեռ՝ ավելանում են իշխանությունների թանկարժեք վոյաժները արտերկրում, որոնցից, լավագույն դեպքում, գեղեցիկ լուսանկարներ են մնում երկրի ղեկավարների ֆեյսբուքյան էջերում:

Ամբողջովին խաթարված է կառավարություն-Ազգային ժողով համագործակցությունը, կառավարության նիստերը վերածվել են մեկ մարդու մենահամերգի, այդ նույն մարդու մատի ցուցումով են շարժվում ԱԺ գրեթե բոլոր պատգամավորները՝ իշխանական և ոչ այնքան: Խորհրդարանական ընդդիմություն, որպես այդպիսին, ուղղակի գոյություն չունի: Թող ոչ ոք չնեղանա, այդպես է ստացվել, որովհետև այլ կերպ չէր էլ կարող լինել, երբ, ինչպես «հին ու բարի» ժամանակներում մեկ կուսակցություն է զավթել ամեն ինչ և երկիրն «առաջ» է տանում՝ «Ով մեզ հետ է՝ լավն է, ով չէ՝ սև է և հակահեղափոխական» սկզբունքով: 1998-ից հետո մեր հաջողություններից մեկն էլ հենց ՀՀՇ-ական մենիշխանության տապալումն ու քաղաքական կոալիցիաների ձևավորումն է եղել: Որքան էլ անհամոզիչ լինեին այդ կոալիցիաները, միևնույն է, դրանք նպաստում էին, որպեսզի երկրում միապետություն չձևավորվի, որպեսզի աշխատեն քաղաքական ինստիտուտները: Ի վերջո, նաև քաղաքական կոալիցիայի և ընդհանուր համաձայնության արդյունք էր նաև մեր այսօրվա Սահմանադրությունը, որի շնորհիվ և որի գործադրմամբ էլ հնարավոր եղավ իշխանափոխությունը Հայաստանում:

Իսկ ի՞նչ տվեց մեզ ժողովրդական զարթոնքի թևերին իշխանության եկած ուժը: Ոչինչ: Միայն հուսախաբություն, այն նույն հուսախաբությունը որ ամենատարբեր զրկանքների տեսքով հասավ մարդկանց բնակարաններ 1991 թվականից հետո: Թե՛ այն ժամանակ և թե՛ հիմա բավական եղավ, որ համընդհանուր էյֆորիան մի փոքր մարի, մարդիկ ընկալեն իրականությունը, և իրենց ընտրյալի վարկանիշը հօդս ցնդի կամ պայթի փուչիկի պես: Թե՛ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը և թե՛ Նիկոլ Փաշինյանը փորձել են երկիր ղեկավարել զուտ պոպուլիստական հայտարարություններով, նախկինների քննադատությամբ և քաղաքական հակառակորդների դեմ հալածանքներով: Բայց չէ՞ որ նախկինների սուր քննադատության և գեղեցիկ ու փուչ խոստումների արանքում կա մի բան, որը ոչ ոք արհամարհել չի կարող: Դա ժողովուրդն է, որ եթե անմիջապես իր մաշկի վրա չզգաց օրվա իշխանության վարած քաղաքականության բարերար ազդեցությունը, սկսելու է իր համար նոր իշխանություն որոնել:

Կարծում եմ՝ սխալված չեմ լինի, եթե ասեմ, որ այսօր արդեն կա նոր իշխանության փնտրտուք, սպասում, բայց ոչ երբեք՝ հնի վերադարձի հույս, ինչպես սխալմամբ պնդում են «ռևանշից սարսափելի վախեցող» առանձին տարրեր: Իսկ նոր իշխանության փնտրտուքը կա, որովհետև ժողովուրդը նաև հասկանում է, որ խորտակվում են իր անվտանգային համակարգերը, թուլանում է իր պետությունը, այն խոցելի է դառնում բոլոր ուղղություններով ու բոլորի կողմից: Մարդիկ տեսնում են, ի վերջո, որ փորձ է արվում «ուժեղ ձեռքի» ինչ-որ միֆ ստեղծել հանրության մեջ, վախ սերմանել, ղեկավարությունից «բոբո» կերտել, իսկ վարչապետին ներկայացնել որպես «միակ ասող»՝ բոլոր ոլորտներում ու համակարգերում: Ո՞րն է նպատակը: Ստեղծված ներքին ստատուս քվոն անիմաստ պահպանե՞լը:

Այս նույն կարգավիճակում հայտնված Տեր-Պետրոսյանը, որն իր վերջին փամփուշտը կրակեց՝ Արցախյան խնդրի կարգավորման ոչ հայանպաստ լուծումների կողմնակից լինելով, հրաժարական տվեց: Ո՞ւմ և ինչի՞ վրա է հույս դրել Փաշինյանը, որ հապաղում է հետևել իր գաղափարական հոր օրինակին: Մի՞թե ժողովրդի, որ արդեն հազարներով է դուրս գալիս փողոց՝ պահանջելով նրանից կատարել հեղափոխական խոստումները, արդարադատություն իրականացնել, երկրում այստեղ-այնտեղ այնպիսի հայտարարություններ չանել, որոնց պատճառով ստիպված լինենք ամաչել ազգովի:

yerkir.am