Դեռ աւելին. Նէօսուլթանութեան եաթաղանակիր Էրդողանը նոյն ՄԱԿ-ի վեհաժողովում հանրայնացրեց մօտալուտ ոճրագործութիւնը, որն էլ արդարացնելու համար անւանակոչեց «խաղաղութեան աղբիւր» եւ որը ոչ այլ ինչ էր, եթէ ոչ՝ Հիւսիսային Սիրիա ներխուժումը, իբր քուրդ ահաբեկիչներից սեփական երկրի, ինչպէսեւ՝ սիրիացի փախստականների անվտանգութիւնը ապահովելու գործողութիւն…:

Ու այդպէս՝ նոյն համաշխարհային հանրոյթը՝ ՄԱԿ-ը, Եւրոմիութիւնը, առանձնաբար՝ գերտէրութիւնները, արաբական լիգան, Թուրքիայի անմիջական բոլոր հարեւանները եւ նոյնինքն Էրդողանի ընդդիմադիր՝ ներքին հատւածը դատապարտում են այսօր բազմաչարաչար Սիրիայի դէմ աղէտաբար ոտնձգութիւնը: Միւս կողմից՝ զաւեշտ է եւ միաժամանակ ոչ անակնկալ, որ ոտնձգութիւնը արդարացրել են միմիայն երկու երկիր՝ Պակիստանը եւ Ադրբեջանը (չբարձրաձայնած ու յատկապէս չդատապարտած)… Ու դրանով արդէն պարզորոշ է ամէն ինչ, ընդհուպ՝ մինչեւ ԴԱԷՇ-ի վերակենդանացում…:

Չպէտք է մտահան անել նաեւ ու մանաւանդ Սիրիայից ԱՄՆ զօրքերի դուրսբերման թրամփեան ցինիկութիւնն ու ՆԱՏՕ-ական, թէ՛ այլեւայլ ուժային դերակատարների աճպարարութիւնները՝ որոնց հետեւանքով եւ ինչպէս բնութագրում են քաղաքական փորձագէտները՝ կանաչ լոյսի արդիւնքում, Թուրքիան դիմեց հերթական ոտնձգութեան:

Նէօ-օսմանիզմի էրդողանեան քաղաքականութիւնն է, որ Սիրիայի հիւսիսը բռնագրաււած պահելու (յար եւ նման հիւս. Կիպրոսի 1974 թ. ի վեր գրաււած պահելը), Սուննի փախստականներին եւ որ կարեւոր է՝ ցեղակից թուրքոմաններին տւեալ շրջանում վերաբնակեցնելու եւ քրդերի դէմ «Հակաահաբեկչական» պայքար մղելու (քուրդ ժողովրդին տեղահանել-կոտորելու համար) սակարկել ու երաշխաւորել վերոգրեալ աճպարարների Ֆինանսական ու ռազմաքաղաքական օժանդակութեան ապահովումը…:

Համաշխարհային հանրութեան սթափ ու առողջ բնազդը, արդեօք, ի զօրու կը լինի դէմն առնել Թուրքիայի ոճրագործ իշխանութիւնների համամարդկային հերթական աղէտի շարունակականութիւնը,- ցոյց կը տայ նախ՝ ժամանակը եւ ապա՝ որ էական է՝ քրդական արդարացի ազատագրական պայքարի անհողդողդ սերնդի տոկունութիւնը:

«ԱԼԻՔ» ՕՐԱԹԵՐԹԻ ԳԼԽԱՒՈՐ
ԽՄԲԱԳԻՐ ԴԵՐԵՆԻԿ ՄԵԼԻՔԵԱՆ