Ժամանակագրական առումով, անշուշտ որ զուգադիպութիւն էր այս երկու իրադարձութիւններուն համընկնումը մէկ օրուան կարճ ժամանակամիջոցին մէջ:

Աւելի կարեւորը, սակայն, այս զուգադիպութեան բարացուցական խորհուրդն է, զոր հարկադրաբար, պահի դրդումով, վերյիշեցնելու կարիքը կը զգանք այսօր:

Այս առիթը թերեւս լաւագոյնն է ուշադրութեան յանձնելու, որ թիւ 296 բանաձեւին նմանութեամբ եւ կշիռով քաղաքական իրագործումներ կարելի պիտի չըլլային իրականացնել, եթէ չունենայինք նաեւ մեր կրթական հաստատութիւնները, մեր հայկական վարժարանները, այս համայնքին մէջ: Սփիւռքի մէջ դպրոց կառուցելու մեր ազգային-քաղաքական ռազմավարութեան առաջադրանքն է նաեւ հասցնել սերունդներ, որոնք իրենց ներոյժը պիտի բերեն մեր ժողովուրդի ազգային իրաւունքներուն վերատիրանալու եւ անոր հանդէպ գործուած պատմական չարիքի արդարահատուցումը պահանջելու մեր համազգային պայքարին մէջ: Ահա՛ այդ վարժարաններէն դուրս եկած սերունդի ճիգերուն եւ անխոնջ աշխատանքին արգասիքն է նաեւ թիւ 296 բանաձեւի քաղաքականօրէն հայանպաստ իրագործումը: Օր մը, նման յաղթանակներ ձեռք բերելու արդար ակնկալութեամբ, այլեւ երազով է որ սփիւռքեան այս համայնքի հիմնադիր սերունդները մարդկային վիթխարի զոհողութիւններով եւ նիւթական անչափելի յատկացումներով կառուցեցին նաեւ մեր վարժարանները:

Այս բոլորին մէջ, ամէնէն տխուր երեւոյթը այն է, որ վարժարանը փակելու որոշումը տուողներուն մօտ այսօր կը թուի կորսուած ըլլալ այդ տեսլականը:

ԱՐՄԱՆ ՊԱՂՏՈՅԵԱՆ

asbarez.com