Ամենեւին վստահ չեմ, որ Արայիկ Հարությունյանի հրաժարականից հետո հայտնվելու է մի փրկիչ, որ կարողանալու է, չասեմ՝ ոտքի կանգնեցնել, գոնե փրկել ոլորտը վերջնական ավերումից: Նիկոլ Փաշինյանի կադրային բազան լավատեսության հիմքեր չի տալիս, մինչդեռ երեկ, ավելի ստույգ՝ 2018թ. դեկտեմբերի 9-ին, մենք համոզված էինք, որ ընտրում ենք փրկիչների, որոնք գալիս են երկնքից մանանա իջեցնելու: Չանցած մեկ տարի՝ պարզվեց, որ ընտրելու իրավունք ունեցող ՀՀ քաղաքացիների 70 տոկոսը կողմ է քվեարկել կախարդական փայտիկին, որ հանգամանքների բերումով հայտնվել էր հենց Նիկոլ Փաշինյանի ձեռքում: Այսօր Արայիկ Հարությունյանը Փաշինյանին կանգնեցրել է փաստի առաջ, ինչպես դա արել էր Վայոց ձորի տխրահռչակ մարզպետը, որի հարցերը Փաշինյանը լուծեց շատ արագ:

Ի՞նչ անել Արայիկ Հարությունյանի պարագայում, որին սխալմամբ վստահվել է մի ոլորտ, որ անմիջական կապ ունի ամեն ինչի հետ եւ համարվում է պետության ու պետականության հիմնաշաղախի ցեմենտը: Եթե Նիկոլ Փաշինյանը դեռ մտմտում է՝ ազատե՞լ, թե՞ չազատել նրան պաշտոնից, ապա ես խորապես ցավում եմ, որովհետեւ նրան այդ պաշտոնում պահելը նպաստում է կառավարության եւ վարչապետի հրաժարականի պահանջի ձեւավորմանը: Սա այն դեպքը չէ, որ, ինչպես ուժայինների պարագայում արվեց, աղմուկ բարձրացնեն, թե հակահեղափոխության դեմ են պայքարում: Բացի այդ, Արայիկ Հարությունյանը ոչ մի կերպ չի կապվում նախկինների հետ եւ, ըստ էության, այն պաշտոնյան է, որ կրում է թավշյա հեղափոխության կնիքը, եւ որի գործողությունների համար անմիջական պատասխանատվություն է կրում հեղափոխության առաջնորդը: Արժե՞ հիշեցնել նրան, որ «նոու-հաու» ոճի մեջ Արայիկ Հարությունյանի բոլոր արկածախնդրությունները վերագրվել են վարչապետին՝ սկսած դպրոցներում կասկածելի միջոցառումներից եւ վերջացրած մետրոյի կայարանում խայտառակ բեմադրությամբ: Տխմարություն է, չէ՞, մտածելը, որ Արայիկ Հարությունյանն ինքնագլուխ կերպով 20 միլիոն է հատկացնում աղմկահարույց «Մել» ֆիլմին, 2.7 միլիոն՝ մի սատանայության, որ ներկայացվում է որպես «բարձր» արվեստի հետ առնչվելու փորձ: Արայիկ Հարությունյանն է կանգնած ոչ մասնագիտական բուհական ծրագրերից «Հայոց լեզու», «Հայ գրականություն», «Հայ ժողովրդի պատմություն» առարկաները հանելու, դպրոցներում «Եկեղեցու պատմություն» առարկան արգելելու եւ նմանատիպ այլ ձեռնարկների հետեւում, բայց ո՞վ է այդ դեպքում այն մարդը, որ Արայիկ Հարությունյանին կարգել է, ազգային արժեքները (լեզուն, գրականությունը, պատմությունը, գիտությունը, մշակույթը, հավատը) պահող-պահպանող թիվ մեկ պաշտոնյա:

Իմ խիղճն ինչ-որ տեղ հանգիստ է, որ Փաշինյանին երբեք չեմ մեղադրել սորոսական լինելու մեջ: Փոխարենը գրել ու գրել եմ այն մասին, որ թավշյա, ոչ բռնի ժողովրդական հեղափոխության ողջ ֆինանսական բեռն ընկած է եղել Սորոսի հիմնադրամի վրա, որի հայաստանյան ներկայացուցիչներին արդեն ճանաչում ենք անուն առ անուն: Փաշինյանի եւ նրա ընտանիքի անդամների անուններ Սորոսի ռոճկացուցակներում, բարեբախտաբար, չկան: Բայց սա չի նշանակում, որ Փաշինյանը, ինչպես հարկն է, չի օգտվել այդ հանգամանքից եւ Հայաստան եկած այդ գումարները չի նպատակաուղղել հեղափոխության հաղթանակին: Դա շատ լավ երեւում է նաեւ սորոսականների պարտքի տակից դուրս գալու, նրանց վարձահատույց լինելու Փաշինյանի պահվածքից: Այսօր մեր ԱԺ-ում մի ամբողջ սորոսական ֆրակցիա է գործում, սորոսականների են վստահվել առանցքային պաշտոններ եւ ամբողջական ոլորտներ, նրանց թույլատրվել է իսկական վարուցանք սկսել հասարակության մեջ, «բարոյական արժեքներ» ներմուծել: Դժվար է, իհարկե, նման շրջապատով երկիր կառավարելը, մանավանդ, որ սորոսականների ախորժակն ավելի է բացվել: Սա այլեւս պետական անվտանգության հարց է, եւ ցանկացած նոր նահանջ հղի է լրջագույն հետեւանքներով:

Ոչ մի արդարացում պետք չէ փնտրել սորոսականների գործողություններում: Դրանք մեկ բացատրություն ունեն՝ ամեն կերպ պառակտել հասարակությունը, թուլացնել ու խոցելի դարձնել ազգային պետությունը: Այսօր եվրոպական երկրներում են արգելում Սորոսի հիմնադրամից ֆինանսավորվող կազմակերպությունների գործունեությունը: Ինչո՞ւ, որովհետեւ հասկացել են, որ այդ կազմակերպությունները պետություններ քայքայելու առաքելություն ունեն: Մեր վարչապետը խելքը տվել է Արման Բաբաջանյանին, Ստյոպա Սաֆարյանին, Սաքունցին, Մակունցին, Լարիսին ու Լեւոն Բաղդասարյանին: Նրանք են օրակարգ ձեւավորում Հայաստանում, ո՞վ է, վերջապես, Արայիկ Հարությունյանը, որ գա ու մաշտոցյան գիր-գրականության ու գիտության հերն անիծի Հայաստանում, տերտեր հալածի դպրոցից, ռեկտոր փոխի համալսարանում, իր ոտքերը սրբի մեր մշակույթի օջախների վրա եւ ամսական 1.5 միլիոն աշխատավարձ ստանա: Մենք անձի խնդիր չենք դնում, Արայիկ Հարությունյանը թող մնա ու աշխատի, բայց անի այն, ինչ պետք է անի կրթության, գիտության, մշակույթի եւ սպորտի բազմանախարարը եւ ոչ թե տասնյակ միլիոններ արժեցող ֆիլմ նկարի, որ Հայաստանում չի էլ ցուցադրվելու:

Վտանգված են նաեւ մյուս ոլորտները՝ առողջապահության ոլորտո՞ւմ է ամեն ինչ ՕՔ, թե՞ աշխատանքի ու սոցիալական ապահովության, ի՞նչ է կատարվում արդարադատության հետ, ի՞նչ ներկայացումներ են բեմադրվում դատարաններում, ովքե՞ր են դարձել հասարակության սիրելին ու ովքեր են հետապնդվում: Կույր պետք է լինել՝ այս ամենը չտեսնելու համար: Փաշինյանը պարտավոր է կանգ առնել, իսկ եթե չի կարող, ապա պետք է ազնվություն ունենա եւ խոստովանի, որ սորոսականներն իրենից խլել են իշխանությունն ու երկիրը տանում են կործանման: Մի բան է սորոսականների ուսերին իշխանության գալը, մեկ ուրիշ բան՝ այդ կործանիչներին իշխանություն տալը:

Փրկվիր, Նիկոլ, թե կարող ես: Բոլորն են պատրաստ քեզ օգնել այդ հարցում՝ Արցախը, ՀՀԿ-ն, ՀՅԴ-ն, ԲՀԿ-ն, մի ամբողջ ժողովուրդ: Տուն արի, այ տղա…

Էդիկ Անդրեասյան
hraparak.am