Այն, որ Փաշինյանն անձամբ է հայտարարում ներդրումների մասին, դա դեռ չի նշանակում, որ նա ներդրումային քաղաքականություն է վարում: Երբ մի բան անում ես, դրանից մի ուրիշ բան, այնուամենայնիվ, առաջանում է: Կասե՞ք, թե ինչ է առաջացել Փաշինյանի ներդրումային քաղաքականությունից, բացի այն, որ ներդրումներ չկան: Փարիզում հայտարարեց, որ արտագաղթը 80-90 տոկոսով կասեցվել է: Նույնիսկ կողքին նստած Աննա Հակոբյանը վեր թռավ այդ «նորությունից»: Հայաստանի Հանրապետությունում վերջին տարիներին աշխատատեղեր չեն ստեղծվել, տասնյակ հազարավոր մարդիկ են զրկվել աշխատանքից, օտարերկրյա դեսպանատների դռների մոտ հերթերը չեն պակասել, ՊԵԿ-ը շարունակում է կլպել փոքր ու միջին բիզնեսին, թանկացումներ են, աշխատավարձերի բարձրացումը, բացառությամբ նախարարների եւ փոխնախարարների, գրված է սառույցին… ահա այն քայլերի ոչ լրիվ ցանկը, որոնց արդյունքում էլ, երեւի, արտագաղթի տեմպերը նվազել են:

Ամենաուժեղը Փաշինյանի տնտեսական քաղաքականությունն է: Նրան չէր կարելի թողնել այս դաշտ, բայց ԲՀԿ առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանն այդ նրբությունը հաշվի չառավ, երբ առաջին անգամ շրջանառության մեջ դրեց «տնտեսական հեղափոխություն» բառակապակցությունը` ասելով, որ թավշյա հեղափոխությունն ավարտվեց, սկսվում է տնտեսականը: Փաշինյանին էլ այդպիսի մի բան էր պետք: Լսելով «հեղափոխություն» բառը՝ իր ձեռքն առավ նախաձեռնությունն ու… սկսեց տնտեսական քաղաքականություն վարել: Արդյունքը հայտնի է բոլորիս՝ Հայաստանում տնտեսությունը մեռնում է տնտեսական հեղափոխությունից, իսկ գյուղատնտեսությունը գոյություն ունի միայն մեր հիշողության մեջ: Մնում է հարցնել՝ այս ի՞նչ հեղափոխություն է, որի ժամանակ «գըմփ, գըմփ… հու» չեք անում, պարոնայք:

Ծանո՞թ է, արդյոք, վարչապետ Փաշինյանը հակակոռուպցիոն պայքարի այբուբենին: Հո դու էլ չասի՜ր, ո՞նց կարող է ծանոթ չլինել, նույնիսկ այսպիսի հասկացություն կա՝ «Փաշինյանի հակակոռուպցիոն քաղաքականություն»: Շատ լավ: Բա հակակոռուպցիոն պայքարի մեր ռահվիրան, ինչպե՞ս իրեն թույլ տվեց ելույթ ունենալ մի մարդու ներկայությամբ, որը, ըստ իրեն, «լափել» է հանրապետության երկրորդ քաղաքի կեսը եւ մի բան էլ սպառնացել «իմքայլեցուն», թե դեռ կտեսնես… Հստակ թիվ է հնչեցրել վարչապետը՝ այդ մարդը «լափել» է հանրապետության երկրորդ քաղաքի կեսը: Եվ ի՞նչ… Կպառկցնե՛ե՛ե՛մ… Քանի՞ հոգու ես «պառկցրել», փող առել ու բաց թողել, ինչո՞ւ չես համարձակվում մատով դիպչել կամ գոնե հիշատակել հեղափոխության համակիր դարձած լափողներին: Սա արդեն ծիծաղելի է դառնում:

Մինչեւ Փաշինյանի արտաքին քաղաքականությանն անցնելն արժե, թերեւս, երկու հպանցիկ խոսք ասել նաեւ կրթության, գիտության, մշակույթի եւ սպորտի ոլորտներում տարվող «քաղաքականության» մասին: Կարծում եմ՝ ավելորդ է ասելը, որ Նիկոլ Փաշինյանը որեւէ ինքնատիպ դրսեւորում չի ունեցել նշված բնագավառներում: Ո՛չ մանկավարժ է, ո՛չ գիտնական, ո՛չ մշակույթի գործիչ, ո՛չ էլ, մանավանդ՝ սպորտսմեն: Ու, թերեւս, դա է պատճառը, որ նա այս բնագավառները վստահել է Արայիկ Հարությունյանին եւ մարշ ածելով՝ քայլում է նրա հետեւից: Արայիկ Հարությունյանն ինչ անում է, գնահատում է որպես վերին ճշմարտություն եւ իր անելիքը համարում ավարտված: Կարող եք ասել՝ Արայիկ Հարությունյանն ու Նիկոլ Փաշինյանը նույն կերպ են մտածում, նույն թիմից են, վերջապես՝ Արայիկ Հարությունյանն է շարժվում Փաշինյանի հրահանգով: Այդ դեպքում՝ ավելի վատ Փաշինյանի համար, որ չի կարողանում իր նախարարին տալ այնպիսի հրահանգներ, որ մարդիկ այդ նախարարի հրաժարականը չպահանջեն: Մանրամասների մեջ չեմ մտնի: Կբավարարվեմ միայն Նիկոլ Փաշինյանի (իսկ գուցե, ամեն դեպքում՝ Արայիկ Հարությունյանի՞)՝ հայագիտական առարկաների դասավանդումը դպրոցներում ու բուհերում սահմանափակող եւ այդկերպ ազգը դեգրադացնող ծրագրի հիշատակումով:

Հասանք Փաշինյանի «արտաքին քաղաքականությանը»: Առանձնապես շատ բան չկա ասելու այս մասին, լուրջ բան՝ առավել եւս: «Քայլում եմ Նյու Յորքով ու ճամփին տեսնում եմ ալեհեր Թրամփին…», «Պուտինին տարա Արագած, հետ բերի կարգին բարկացած…», «Մերկել տոտա, դեսն արի, մեզ տուր կորեկ ու գարի…»: Ի՞նչ անել ժողովրդական բանահյուսության այս գոհարների հետ՝ չգիտեմ, բայց շուտով այսպիսի գոհարներ կծնվեն նաեւ արցախյան ուղղությամբ Փաշինյանի քաղաքականության շուրջ, որն արդեն իսկ հայտնի է «վերելակային դիվանագիտություն» անվամբ: Երեկ էլ հայտնի դարձավ, որ Արցախի նախագահի թեկնածու Արայիկ Հարությունյանի եւ նրա կուսակցության ներկայացուցիչների հետ հանդիպմանը Փաշինյանը հայտարարել է, որ չի միջամտելու Արցախի ընտրություններին, բայց շատ է ուզում, որ հաղթի այն ուժը, որն ընդունում է Հայաստանում կատարված փոփոխությունները եւ պատրաստ է նույնն անել նաեւ Արցախում: Մեկնաբանությունները թողնում եմ քեզ, սիրելի ընթերցող:

ՀԳ. Ասում է՝ երբ չես զբաղվում քաղաքականությամբ, քաղաքականությունն է զբաղվում քեզնով: Ես էլ դա էի ասում՝ ժամանակն է, որ քաղաքականությունը զբաղվի Փաշինյանով, այլապես նա ձեռից գնում է՝ սկսել է սատանաներից խոսել, կապ տեսնել սատանայի ու բեղավոր մարդկանց միջեւ: Ընկերներս ասում են՝ հաստատ քեզ նկատի ունի: Չէ-հա՝ երեւի վատ երազ է տեսել…

Էդիկ Անդրեասյան
Hraparak.am