Ռազմիկ Դավոյանի բանաստեղծական թախիծը մեզ չի հուսահատեցնում, այն անակնկալ ներս է մտնում, «բիբերի խոնավ ճանապարհով», թափանցում էությանդ մեջ, իսկ հետո․ հետո մարդն իրեն ապաքինված է զգում, լավատես է դառնում և հավատով նայում աշխարհին։ Նա զարմանալի անկեղծ ու անմիջական է, երբեք չի վարանում ընթերցողին հաղորդակից դարձնել իր ապրումներին։ Բանաստեղծի հոգին հաճախ է տագնապել անդեմ ու անանուն լռությունից։ Սակայն նա նորից տուն է դառնում իր մենակությունը, իր շուրջը ծովացած լռությունը ցրելու հույսով։

Ռազմիկ Դավոյան-բանաստեղծին հաջողվել է ստեղծել միանգամյան կենդանի ու շոշափելի պատկերներ, քեզ թվում է, թե զգում ու տեսնում ես դրանք։ Ահա ինչպիսի պատկեր է ստեղծում նա երկնքի երկունքը ցույց տալու համար.

Երկինքն արևի պայծառությունը
Կորցնելու համար,
Լալիս է հուզված։

Ռազմիկ Դավոյանը ահա այսպես է բառը դարձնում զգացմունք։ Մի առիթով նա գրել է,- ամենակարևորը ինձ համար այն է, որ անդավաճան մնամ իմ կոչմանը, սուտ չգրեմ, որ դուք չհավատաք: Մենք Ռազմիկ Դավոյան բանաստեղծին ու մարդուն հավատում ենք անվերապահ։ Այդ հավատը նա վաստակել է ութսուն տարիների ընթացքում։ Կրկին շնորհավոր սիրելի բանաստեղծ։

Ռուզան Առաքելյան

«Համազգայինի» երևանյան գրասենյակի կողմից