Մոսկւայում կնքւած մարդասիրական այս հրադադարը, իր դիւրաբեկ ու անկայուն լինելով հանդերձ, ուրախալի երևոյթ պիտի համարել, քանզի պատերազմը իր պատճառած մարդկային զոհերով, քաղաքների, շէների, բնակավայրերի ու գիւղերի աւերւածութեամբ և տնտեսութեան քայքայմամբ, ահաւոր աղէտ է, միևնոյն ժամանակ եթէ պատերազմը մղւում է հայրենիքի պաշտպանութեան համար, նախ սրբազան պարտաւորութիւն է, եւ ազգի զաւակների մէջ ստեղծում է միասնականութիւն, անանձնականութիւն, զոհաբերութիւն, համագործակցութիւն, քաջութիւն, հերոսութիւն՝ ազգի ու հայրենիքի համար նահատակւելու բարոյական յատկութիւն և բարձր գիտակցութիւն:

Քանի դեռ մեր դարաւոր թշնամիներ՝ Թուրքիան ու Ադրբեջանը, ձգտում են իրականացնել պանթուրքիզմի խելացնոր ծրագիրը, որի իրականացման, եթէ ոչ միակ, ապա գլխաւոր խոչնդոտը Հայաստանը, Արցախն ու հայ ժողովուրդն են նրանց սանձազերծւած Հոկտեմբերեան պատերազմը, ոչ առաջինն է եղել ոչ էլ վերջինն է լինելու: Ուստի մեր առջև դեռ կան երկարատև զրկանքներ, զոհեր և յարատև կռիւ, որի համար միշտ պիտի լինել պատրաստ ու պատնեշի վրայ, դիմակայելու յետագայ նման լայնածաւալ պատերազմը, հակառակ պարագային, Երևանում պիտի գլուխ ծռենք թուրքի առաջ, քանզի նրանք ոչ միայն Արցախը, այլ ամբողջ Հայաստանն են ցանկանում գրաւել, եւ Երևանը տեսնել ոչ թէ հայ, այլ թուրք բնակչութեամբ՝ «Իրաւան» անւամբ:

ԹԱԹՈՒԼ ՕՀԱՆԵԱՆ
Նոր-Ջուղա

14-10- 2020թ.