Հայկական իրականութեանը (ամենալայն իմաստով՝ Հայաստան, Արցախ, Սփիւռք) յուզող թիւ մէկ հարցը շարունակում է մնալ այն, որ ՀՀ գործող իշխանութիւնները եւ, մասնաւորապէս, վարչապետի աթոռն զբաղեցնող անձը՝ Նիկոլ Փաշինեանը աթոռը պահելու բարոյական իրաւունք ունեն/ունի՞, թէ՞ ոչ:

Որոշակիօրէն մեր այսօրւայ իրականութիւնից ելնելով պատասխանը մէկն է. ո՛չ: Միանշանակ ո՛չ:

Միգուցէ ոմանց մօտ հարց առաջանայ, թէ ինչո՞ւ: Պատասխանը դարձեալ մէկն է եւ միանշանակ. գործող իշխանութիւնները բառի ամենաբուն իմաստով տապալել են պետական կառավարման առանց բացառութեան բոլոր ոլորտները, ինչի արդիւնքում էլ մենք աներեւակայելի եւ ճակատագրական ձախողումների, բացթողումների աւերածութիւնների եւ կորուստների ականատեսն ենք եղել, որոնց մարմնաւորումն ու խտացումը 44-օրեայ պատերազմն ու դրա արդիւնքում մեզ պատուհասած աղէտն է:

Յաջորդ հարցը. Իսկ Փաշինեանի հրաժարականով կը վերանա՞ն արդեօք այդ բոլորը: Պատասխանը դարձեալ յստակ է. բնականաբար այդ բոլորն անհնար է վերացնել մէկ օրւայ, մէկ շաբաթւայ, մէկ ամսւայ կամ էլ մէկ տարւայ ընթացքում: Դրա համար մի քանի տարի/եթէ չասենք մի ամբողջ տասնամեակ/, իմաստնութիւն, համախմբւածութիւն, քրտնաջան աշխատանք եւ երկաթէ կամք կը պահանջւի:

Այս համատեքստում խնդիրն այն է, որ վարչապետի աթոռն զբաղեցնող անձի՝ պաշտօնում մնալու ամէն մի րոպէն, ժամը եւ օրը, նրա կայացրած որոշումները, արտասանած եւ արտաբերած իւրաքանչիւր բառը կամ խօսքը նորանոր մարտահրաւէրներ եւ խնդիրներ է առաջացնում Հայաստանի, Արցախի եւ հայութեան համար:

Փաստը մնում է փաստ. Նիկոլ Փաշինեանն այլեւս չի ընկալւում հայկական իրականութեան գրեթէ ճնշիչ մեծամասնութեան կողմից: Նրա քայլերն ու գործողութիւնները, արտայայտած մտքերն ու ելոյթները, սոցցանցերում գրառումները, անկախ բովանդակութիւնից եւ արժէքից կրքեր են բորբոքում՝ հանրութեան կողմից ընկալւելով որպէս վիրաւորանք եւ անարգանք՝ առաջինը մեր հազարաւոր զոհերի յիշատակին, իսկ յետոյ, նաեւ, մարդկային արժանապատւութեան եւ բարոյականութեան նկատմամբ:

Մեր հասարակութիւնը բզկտւած եւ ջլատւած է այնպէս, ինչպէս մեր քարտէզը: Բեւեռացւածութեան աստիճանը հատել է թոյլատրելի սահմանը, իսկ նման պայմաններում առողջ քննարկման եւ երկխօսութեան, միասնականութեան, համերաշխութեան, համատեղ ուժերով ոտքի կանգնելու, ապագայի նոր տեսլական ուրւագծելու մասին բոլոր կոչերը անիմաստ եւ բովանդակազուրկ են հնչում:

Մի բան պարզ է եւ յստակ. հասարակութեանը չի կարող համախմբել, ղեկավարել եւ դէպի ապագայ առաջնորդել նա, ով դարձել է պարտութեան եւ ազգային նւաստացման խորհրդանիշը եւ մարմնաւորողը, իսկ Նիկոլ Փաշինեանը հասարակութեան կողմից ճիշտ ու ճիշտ այդպէս է ընկալւում:

Եւ ցաւօք, հէնց այս փաստին է, որ բացարձակապէս անհաղորդ է գործող վարչապետը: Նա վաղուց է կորցրել խնդիրներին տրամաբանօրէն մօտենալու եւ իրականութիւնը ճիշտ ընկալելու ունակութիւնը (եթէ, իհարկէ, ունեցել է նման ունակութիւն ընդհանրապէս), այլապէս կը հասկանար այս երկուսուկէս տարւայ եւ, յատկապէս, վերջին ութսուն եւ մի քանի օրւայ ընթացքում իր թոյլ տւած ճակատագրական սխալները եւ անյապաղ հրաժարական կը ներկայացնէր՝ նպաստելով կրքերի որոշակի հանդարտեցմանը, հասարակութեանը անկումային վիճակից դուրս բերմանը եւ վաղւայ օրւայ նկատմամբ յոյսի ներշնչմանը, ինչպէս նաեւ ազգային համերաշխութեան վերականգնման խիստ կենսական եւ կարեւոր գործին:

Սա, իհարկէ, առաջին հերթին պարկեշտութեան, մարդկային եւ բարոյական բարձր յատկանիշերի խնդիր է, որը, ցաւօք, իսպառ բացակայում է Նիկոլ Փաշինեանի եւ նրա քաղաքական թիմի մօտ: Այլապէս հէնց իրենք առաջինը կը փորձէին անկեղծ պատասխանել այս հարցին. ունե՞ն արդեօք աթոռը պահելու բարոյական իրաւունք, թէ՞ ոչ:

ԱՐԱՄ ՇԱՀՆԱԶԱՐԵԱՆ