Միաժամանակ, իրանական վերլուծություններում ընդգծվում է, որ ԱՄՆ-ը, հաշվի առնելով հնարավոր ռազմական բախման հետևանքները, խուսափում է լայնամասշտաբ պատերազմի սցենարից։ Բաց հակամարտությունը տարածաշրջանում կարող է խաթարել գլոբալ էներգետիկ շուկաները, ձևավորել նոր անկայունության օջախներ և ծանր հետևանքներ ունենալ ոչ միայն տարածաշրջանային, այլև միջազգային անվտանգության համար։ Այս իրավիճակը սահմանափակում է Վաշինգտոնի գործողությունների շրջանակը՝ կենտրոնացնելով այն ճնշման ոչ ուղղակի մեխանիզմների վրա։

Պարսից ծոցը և Հորմուզի նեղուցը այս համատեքստում շարունակում են մնալ ռազմավարական առանցքային գոտիներ։ Իրանական դիտակետից այս տարածքների շուրջ լարվածության պահպանումը մեծապես պայմանավորված է արտատարածաշրջանային ռազմական ներկայությամբ, որը խախտում է տարածաշրջանային անվտանգության բնական հավասարակշռությունը։ Չնայած անմիջական միջադեպեր ներկայում չեն արձանագրվում, նույնիսկ լարվածության սահմանափակ մակարդակը բավարար է էներգետիկ շուկաների զգայուն արձագանքի համար՝ արտահայտվելով գների տատանումներով և փոխադրման ծախսերի աճով։

Էներգետիկ շուկաների արձագանքը Իրանում դիտարկվում է ոչ միայն որպես մեկ երկրի գործողությունների հետևանք, այլև որպես հետևանք տարածաշրջանի ընդհանուր ռազմականացված միջավայրի։ Նավթի և գազի գների տատանումները, ապահովագրական հավելավճարների բարձրացումը և մատակարարման շղթաների վերաուղղման ռիսկերը պայմանավորված են անորոշությամբ, որը սնվում է քաղաքական հայտարարություններով և ուժի ցուցադրմամբ։ Դիվանագիտական դեէսկալացիան նվազեցնում է կտրուկ ցնցումների հավանականությունը, սակայն չի վերացնում կառուցվածքային ռիսկերը։

Ծովային անվտանգության վերաբերյալ շրջանառվող սցենարները, այդ թվում՝ հնարավոր շրջափակումները, Իրանի գնահատականներում դիտարկվում են որպես ճնշման քաղաքականության գործիք։ Նման սցենարների իրագործումը, անկախ դրանց նպատակներից, կարող է լուրջ ռազմավարական և տնտեսական վնաս հասցնել միջազգային նավագնացությանը և առևտրին՝ խորացնելով գլոբալ անորոշությունը։ Իրանի դիրքորոշումը հետևողականորեն հիմնվում է այն սկզբունքի վրա, որ Պարսից ծոցի անվտանգությունը պետք է ապահովվի տարածաշրջանային պետությունների մասնակցությամբ և առանց արտատարածաշրջանային ռազմական գերիշխման։

Իրանական դիտակետից այս իրավիճակը ազդում է նաև հարակից երկրների վրա։ Տարածաշրջանի փոքր և միջին պետությունները, որոնք կախված են էներգետիկ ներմուծումներից և արտաքին շուկաներից, զգում են լարվածության հետևանքները իրենց քաղաքական ու տնտեսական կայունության վրա։ Այդ հանգամանքը Իրանի քաղաքական խոսույթում օգտագործվում է որպես հիմնավորում այն թեզի համար, որ տարածաշրջանային կայունությունը չի կարող կառուցվել միայն մեկ երկրի մեկուսացման կամ շարունակական ճնշման վրա։

Ընդհանուր առմամբ, Իրանի համար ներկա փուլը բնութագրվում է որպես ժամանակավոր հավասարակշռություն, ստեղծված փոխադարձ զսպման շնորհիվ։ Լարվածության պահպանման սցենարը մնում է առավել հավանական, քանի որ կողմերից ոչ մեկը պատրաստ չէ ռազմավարական զիջումներ կատարելուն։ Սահմանափակ միջադեպերի հավանականությունը չի բացառվում, մինչդեռ արագ դեէսկալացիայի հնարավորությունը գնահատվում է ցածր՝ պայմանավորված Վաշինգտոնում քաղաքական կամքի բացակայությամբ։

Այս իրավիճակը Իրանի համար վերահաստատում է այն մոտեցումը, որ անվտանգության ապահովումը պետք է հիմնված լինի սեփական հնարավորությունների, երկարաժամկետ հաշվարկի և ռազմավարական համբերության վրա։ Դիվանագիտական շփումները կարող են նվազեցնել լարվածության ինտենսիվությունը, սակայն չեն կարող փոխարինել ուժերի հավասարակշռությունը՝ որպես տարածաշրջանային կայունության հիմնական հիմք։ Ժամանակակից միջազգային հարաբերություններում խաղաղությունը հաճախ ապահովվում է ոչ հռչակագրերով, այլ հաշվարկված զսպման միջոցով։