Ըստ Սուրեն Պարսյանի՝ միջազգային փորձը փաստում է, որ պրոգրեսիվ հարկային համակարգը ապահովում է տնտեսության ներառականությունը, այսինքն բարձր եկամուտ ունեցողների եկամուտները վերաբաշխում է հասարակության մեջ, ստեղծվում են հանրային բարիքներ, անվճար որակյալ կրթություն, առողջապահություն, շրջակա միջավայրի պաշտպանություն եւ այլն, ինչն էլ բարձրացնում է մարդկանց կենսամակարդակը։Տնտեսագետի խոսքով՝ ունենք իրավիճակ, երբ հասարակության մեծ մասը ստիպված է տուժել հանուն փոքրաթիվ հարուստների. «Մենք որոշել ենք, որ օլիգարխները 20 տոկոս շահութահարկի փոխարեն պետք է վճարեն 18 տոկոս։ Այդ 2 տոկոսը զիջելու դիմաց պետք է վճարի ողջ հասարակությունը։ Ինչո՞ւ, ինչպե՞ս եւ ի՞նչ տրամաբանությամբ, հայտնի չէ։ Կառավարությունն առաջնորդվում է ծայրահեղ լիբերալ մոտեցմամբ, հնարավորինս հարկերը նվազեցնել՝ մտածելով, որ տնտեսական ակտիվություն կլինի, ներդրումներ կլինեն, բայց այդպիսի բան որեւէ երկրում տեղի չի ունեցել»։

Կառավարությունն, ըստ Սուրեն Պարսյանի՝ 2019-ին ձախողել է զբաղվածության ծրագրերի 50 տոկոսը. « Բացի այդ՝ մենք ունենք մի իրավիճակ, երբ մեր շուկաներում գերիշխում են մենաշնորհները եւ խոշորները թույլ չեն տալիս, որ ՓՄՁ-ն զարգանա։ Այս իրավիճակում մենք չենք կարող խոսել աշխատատեղերի ստեղծման մասին կամ «ձեր գլխի ճարը տեսեք» կամ «եկեք բիզնեսով զբաղվեք» կոչեր անենք։ Այս մոտեցումները չեն աշխատի, քանի որ նրանք չեն կարող մրցակցել մենաշնորհների հետ եւ այս մասով կառավորությունը լուրջ խնդիր ունի։ Ցավոք չեն խոսում մենաշնորհների մասին, քանի որ դա նրանց համար կդառնա լուրջ գլխացավանք, մենաշնորհների հարցը լուծելու համար պետք է ցանկություն, կարողություն եւ ամենակարեւորը՝ «դուխ», որ կարողանան այս շուկաները կարգի բերել»։