«Բայց գլխավոր խնդիրը հետևյալն է. «Հայփոստը» պետք է իրականացնի ռազմավարական նշանակության որոշումների կատարում, քանի որ փոստային կապը պետության ռազմավարական նշանակության ուղղություններից մեկն է:

Մեր տիպի երկրներում, բնականաբար, ձեռնտու է, որ այն լինի պետական, և կառավարումն իրականացվի` նպատակ ունենալով ապահովել թե անհրաժեշտ կապը, և թե պետական գործառույթների միջոցով հատկապես պատերազմական ժամանակահատվածում ռազմավարական կապի ապահովման խնդիրները: Այն, որ ժամանակակից տեխնոլոգիաների միջոցով փոստային ձեռնարկությունները դարձել են ոչ միայն կապ ապահովող, այլ նաև հավելյալ ծառայություններ մատուցող, սա փաստում է նաև միջազգային փորձը:

Կապիտալի մասնակցությունն այս նախաձեռնություններին բացարձակ կապ չունի` պետությո՞ւնն է կառավարում, թե՞ մասնավորը, կարևորը, որ հետաքրքրությունների ոլորտ լինի, այդ թվում` մասնավորի համար: Այնպես որ, իմ կարծիքով՝ շատ կարևոր է, որ լինի զարգացման հայեցակարգ, ոչ թե՝ ֆորմալ առումով ով է կառավարում:

Ի վերջո, անցած 14 տարին ցույց տվեց, որ մասնավոր կառավարումն էլ՝ և՛ ներդրումների տեսակետից, և՛ ռազմավարական առումով, այդքան էլ արդյունավետ չէր: Եվ հավելյալ ծառայությունը, որ տրվեց բանկային գործի կազմակերպման համար, ըստ էության, անարդյունավետ է: Եվ հիմա չափազանց կարևոր է, որ պետական նոր գաղափարախոսությունը, մոտեցումը, ծրագիրը հիմնվի ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրման վրա` առավել արդյունավետ ծառայություններ մատուցելու տեսակետից, իհարկե, նկատի առնելով «Հայփոստի» եղած բազան. գրեթե ամեն բնակավայրում այն ունի անշարժ գույք, տարածք` անհրաժեշտ ենթակառուցվածքներով: Ըստ այդմ` շատ կարևոր է, որ մի շարք պետական գործառույթներ հենց փոստի միջոցով իրականացվեն` սկսած սոցիալական ծրագրերից՝ ավարտված տնտեսական նախաձեռնություններով»,- նշեց Արծվիկ Մինասյանը:

Ինչ վերաբերում է այլ ռազմավարական նշանակության օբյեկտներ պետության կառավարմանը հանձնելու անհրաժեշտությանը, օրինակ, «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայանի, էկոնոմիկայի նախկին նախարարն ասաց, թե չի կարծում, որ այս պահին ճիշտ է օդանավակայանի դեպքում նման որոշումը, քանի որ մասնավոր արդարացրել է իրեն: Այլ հարց է, որ կառավարման համակարգում որոշակի ծառայությունների սակագների վերանայում պիտի իրականացվի, և ընդլայնվեն հնարավորությունները:

«Մասնավորապես, դեռևս մի քանի տարի առաջ քննարկվում էր ՀՀ-ում ավիացիոն հաբի գաղափարը, ինչը նշանակում է՝ ժամանակակից օդանավակայանի և այդ ենթակառուցվածքների ընդլայնում: Եթե նման խնդիր դրվի, և մասնավորն իրականացնի, օգտակար է: Դա կարող է իրականացվել պետություն-մասնավոր համագործակցությամբ: Եթե մասնավորը չցանկանա, դա պետությունը կարող է անել, ինչն էական հիմք կարող է հանդիսանալ հենց Հայաստանի ավիացիոն շուկայի զարգացման տեսակետից, այդ թվում` հետագայում ազգային փոխադրողի ինստիտուտն ամբողջությամբ ձևավորելու համար»,- շեշտեց մեր զրուցակիցը:

Հիշեցնենք, որ «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայանը 2001թ. դեկտեմբերի 17-ին ՀՀ կառավարության և արգենտինյան «Կորպորասիոն Ամերիկա» ընկերության միջև ստորագրված պայմանագրի համաձայն` 30 տարի ժամկետով կոնցեսիոն կառավարման հանձնվեց «Արմենիա» միջազգային օդանավակայաններ» փակ բաժնետիրական ընկերությանը:

2002թ. հունիսից «Արմենիա» միջազգային օդանավակայաններ» ՓԲԸ-ն ստանձնեց օդանավակայանի կառավարումը:

Դաշնակցական գործիչը կարևորելով ենթակառուցվածքային այլ ոլորտներ ևս` գազ, էլեկտրաէներգիա, երկաթուղի, որոնց դեպքում գործ ունենք հասարակության 50 տոկոս և ավելի անձանց սպասարկման հետ, նշեց, որ միջազգային փորձը ցույց է տալիս` նույնիսկ ժամանակակից շուկայական տնտեսության պայմաններում պետությունն իր սեփականությունը պահպանում է իր ձեռքում, կառավարումն է, որ առանձին դեպքերում հանձնվում է, կամ հայտարարվում է` այս ենթակառուցվածքներն ո՞վ ավելի որակյալ, էժան և արդյունավետ ձևով փոխանակում կանի անհրաժեշտ ծառայություններով` էլեկտրականություն, գազ, կամ այլ վառելիք, էներգետիկ ապրանք:

«Այս տեսակետից կարևոր է, որ պետությունն ունենա նման հայեցակարգ, ինչը վստահություն է ներշնչելու միջազգային ներդրողներին, որոնք տեսնելով այսպիսի կոնցեպտի առկայությունը, ներդրումային դաշտի բարվոք վիճակը՝ ներդրում կկատարեն: Բայց այսօրվա վիճակով, ցավոք, ՀՀ կառավարության, քաղաքական իշխանության նպատակը ոչ թե ներդրումային միջավայրի բարելավումն է, այլ հույսը դրել են, այսպես կոչված, նախկին թալանածը հետ բերելու վրա: Իսկ նման մոտեցումը երկար կյանք չունի»,- ընդգծեց Արծվիկ Մինասյանը:

Մեր հիշեցմանը, որ օրեր առաջ ՌԴ ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովը, ըստ էության, դաշնակցային հարաբերություններին ոչ հարիր համարեց Երևանի «հարձակողական» քաղաքականությունը համատեղ ընկերությունների, մասնավորապես` «Հարավկովկասյան երկաթուղիների», «Գազպրոմ Արմենիայի» նկատմամբ, էկոնոմիկայի նախկին նախարարը շեշտեց, որ չպետք է հասնել այն վիճակին, որ կոնֆլիկտ ձևավորվի, ինչը բացարձակ ձեռնտու չէ ՀՀ-ին:

«Անհրաժեշտ է հիմնավորումներով հասնել այն բանին, որ այդ ձեռնարկությունների արդյունավետությունը բարձրացվի: Մասնավորապես, ոչինչ չի խանգարում, որ նույն գազի ոլորտում հասնենք նրան, որ «Գազպրոմ Արմենիան», որը «Գազպրոմի» դուստր ձեռնարկությունն է, այս ամբողջ շղթան դիտարկի մեկ միասնական համակարգում: Այսինքն` ոչ թե բավարարվենք սահմանի վրա գին ֆիքսելով, այլ ամբողջությամբ` մինչև սպառողին հասցվող գազի սակագնի մասին մենք պետք է խոսենք:

Եթե մենք պիտի խոսենք միայն սահմանի վրա գազի գնագոյացման մասին, նշանակում է՝ այլ օպերատորների մենք պետք է հնարավորություն տանք ՀՀ-ում այդ գազի բաշխումն իրականացնելու առումով, բայց սա նաև նշանակում է` «Գազպրոմ Արմենիայի» ամբողջ ենթակառուցվածքը պետականացնել: Ես չեմ կարծում, որ, եթե հիմնավորված ձևով ներկայացվի, ռուսական կողմը կառարկի այս՝ իմ կողմից բարձրացված հարցի լուծմանը: Երկրորդ կարևոր խնդիրը վճարման համակարգն է, ինչո՞ւ պետք է դաշնակցային հարաբերությունների կամ ԵԱՏՄ-ի մեջ գտնվող երկու երկիր իրար հետ հարաբերվեն երրորդ երկրի արժույթով, երբ կարող են կամ ռուսական ռուբլով, կամ դրամով: Ի վերջո, սա էական ճնշում է մեր արժութային շուկայի վրա: Երրորդը դա սակագնային քաղաքականությունն է ՀՀ-ում. որպես սոցիալական պետություն՝ ՀՀ-ն պետք է որդեգրի քաղաքականություն, ըստ որի՝ սակագինը պետք է սոցիալապես ընդունելի մակարդակ ունենա բոլոր սպառողների համար, և պրոգրեսիվ գնագոյացման համակարգի միջոցով ավելի շատ օգտագործողը վճարի ավելի շատ` քաղաքացի-բաժանորդ մակարդակում: Իսկ տնտեսության մեջ, միանշանակ, ինքնարժեքին մոտ սակագին պիտի լինի այն ոլորտներում, որոնք մեր տնտեսական կառուցվածքում համարվում են ռազմավարական` գյուղատնտեսություն, Բարձր տեխնոլոգիաներ և այլն:

Եվ վերջապես, չորրորդ կարևոր խնդիրը, որին պիտի ընթացք տրվի և ռուսական կողմի հետ քննարկվի, դա այլընտրանքային էներգետիկ աղբյուրների բացահայտումն է: Ցավոք, այն համաձայնագիրը, որը կա հայ-ռուսական միասնական էներգետիկ շուկայի մասով, էական սահմանափակումներ է ենթադրում: Կարևոր խնդիր է, որ բանակցվի և այդ համաձայնագիրը կամ չեղարկվի, կամ նոր համաձայնագիր կնքվի, որով այլընտրանքային հնարավորություններ կբացվի ՀՀ-ի էներգետիկ զարգացման տեսակետից»,- պնդեց Մինասյանը:

Ըստ նրա` ՀԿԵ-ի մասով առանձնահատկություն կա, այո, պետք է ամեն ինչ անել, որ ռուսական կողմը ներդրումներ կատարի, բայց դրա համար անհրաժեշտ է, որ ենթակառուցվածքը հասանելի լինի մինչև գոնե ՌԴ, կամ սահմանափակված չլինի միայն ՀՀ-ի ներսում, կամ լավագույն դեպքում` մինչև Վրաստան հասնի:

«Այս ենթակառուցվածքի տեսակետից շատ կարևոր է նաև Իրանի հետ հարաբերություններն այս գործընթացին ներգրավելը, քանի որ այն համալիր խնդիր է, որի դեպքում, այո, ռուսական կողմին պիտի ներկայացվի բիզնես մի գաղափար, որը ձեռնտու կլինի թե’ ՌԴ-ին, և թե’ քաղաքական, տնտեսական ու բազմաթիվ այլ ուղղություններով՝ ՀՀ-ին: Սրա հնարավորությունները կան, պարզապես անհրաժեշտ է երկարաժամկետ և խորքային աշխատանք: Այսինքն` պետք է հաշվի առնվեն ՀՀ-ի, ՌԴ-ի և Իրանի շահերը, բայց կենտրոնում պիտի լինի հայկական շահը»,- ասաց դաշնակցական գործիչը:

Արծվիկ Մինասյանի դիտարկմամբ՝ մեզ համար երկաթուղին սկզբունքային նշանակություն ունի, ընդ որում, ըստ նրա՝ երկար ժամանակ քննարկվող տարբեր ենթակառուցվածքների հնարավորություն այսօր կա, ժամանակակից տեխնոլոգիաները թույլ տալիս են, որ երկաթուղային կապն ուժեղացնենք և ենթակառուցվածքի որակը բարձրացնենք: