Կան սոցիալական խնդիրներ, որոնք հետևանք են Հայաստան-Արցախ իրավապայմանագրային հարաբերությունների բացակայության
07 Մայիս 2019 Արցախի մարդու իրավունքների նախկին պաշտպան Ռուբեն Մելիքյանն հարցը միջազգային դատաիրավական դաշտում դիտարկեց՝ ասելով, որ ունենք բացասական ակտ՝ «Չիրագովն ու այլք ընդդեմ Հայաստանի» գործը:Հիշեցնենք, որ «Չիրագովն ու այլք ընդդեմ Հայաստանի» գործը վերաբերում է ադրբեջանցի 6 փախստականի, որոնք, ինչպես նշում է ՄԻԵԴ-ը, չեն կարողացել վերադարձնել Լաչինում գտնվող իրենց սեփականությունը (ստիպված են եղել փախչել 1992թ․-ին Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ժամանակ)։ «Չիրագովն ու այլք ընդդեմ Հայաստանի» գործով ՄԻԵԴ-ը համարել էր, որ տեղի են ունեցել Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 1-ին արձանագրության 1-ին հոդվածի (սեփականության պահպանում), 8-րդ հոդվածի (սեփականության, անձնական ու ընտանեկան կյանքի հարգման իրավունք), 13-րդ հոդվածի (իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցի իրավունք) խախտումներ։
«Այս վճիռն անցանկալի լինելով, անսպասելի չէր, քանի որ դա ընդհանուր տենդենցի մաս է, որ Եվրոպական դատարանն իրականացնում է չճանաչված պետությունների մասով, և փորձում է ինչ-որ ճանաչված պետություն գտնել և նրա ուսերին դնել պատասխանատվություն՝ չճանաչված պետություններում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետ կապված:Ես այն կարծիքին եմ, որ ինչպես այս պարագայում, այնպես էլ այլ դեպքում, կարելի է ինչ-որ դրական բան տեսնել: Սա կարելի է համարել ազդակ, որ ՀՀ-ն մարդու իրավունքների մասով որոշակի քայլեր ձեռնարկի Արցախում մարդու իրավունքների պաշտպանության ուղությամբ՝ հարգելով Արցախի ինքնիշխանությունը»,- շեշտեց Մելիքյանը:
Նա նկատեց, որ կան նաև սոցիալական խնդիրներ, որոնք հետևանք են Հայաստան-Արցախ իրավապայմանագրային հարաբերությունների բացակայության: Օրինակ՝ Արցախի բնակիչը սոցիալական նպաստ կարող է ստանալ, եթե օրենքով բնակվում է այնտեղ, նույնը նաև ՀՀ քաղաքացիների դեպքում է, սակայն երբ ասենք Արցախի ազատագրված տարածքներից մարդը գալիս է որոշ ժամանակով Հայաստան, նա զրկված է լինում և՛ Արցախի, և ՀՀ-ի կողմից սոցիալական այսօրինակ ապահովությունից: Խնդիրներ են առաջանում նաև կանանց նախածննդյան նպաստների հետ կապված:
