– Այս տարի «Հեռուստամարաթոն 2019»-ի ընթացքում նվիրաբերվել է 9 մլն 856 հազար ԱՄՆ դոլար: 2006 թվականից ի վեր սա գրանցված ամենացածր ցուցանիշն է. առաջին անգամ հանգանակված գումարի չափը 10 միլիոն դոլար սահմանագծից պակաս է: Ձեր կարծիքով՝ ինչի՞ մասին է վկայում հավաքագրված քիչ գումարը:

– Եթե ուզում եք՝ կապ փնտրենք նոր իշխանությունների հետ, չեմ կարծում, թե այդ կապը կա այստեղ: Հավանաբար, հեռուստամարաթոնի ոչ ճիշտ կազմակերպման հետևանքով էր:

– Այսինքն, խնդիր եք տեսնում Համահայկական հիմնադրամի ղեկավարության աշխատանքո՞ւմ:

– Ավելի շատ՝ այո:

– Հետաքրքիր է, որ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություններից հետո, որ իշխանությունների նկատմամբ վստահությունը ոչ միայն երկրի ներսում է, այլ նաև երկրի սահմաններից դուրս, ավելի քիչ գումար է հավաքագրվում, քան նախորդող տարիներին էր: Կարծում եք՝ այստեղ միայն կազմակերպչական խնդիրնե՞րն են պատճառը:

– Գումարի հավաքվելը ես չեմ կապում իշխանությունների հայտարարությունների հետ, բայց որ այդտեղ խնդիր կա, միանշանակ է: Այսինքն, հայտարարություն անել, որ վստահություն կա և երկրի ներսում, և երկրից դուրս, ակնառու է, որ այդպես չէ: Միգուցե նաև այդ չափից դուրս վստահությունը, որ եթե իշխանությունները խոսում են, որ իրենք այլևս և՛ Հայաստանում, և՛ Հայաստանից դուրս անվերապահորեն աջակցություն են ստանում, այս խաբկանքը իրենց վրա էլ է ազդել, այսինքն, լուրջ չեն վերաբերել, մտածել են, որ իշխանություն է փոխվել, նախկիններին չէին վստահում, մեզ կվստահեն, շատ ավելի ջանք ու եռանդ չեն դրել գործի մեջ, և արդյունքը սա է եղել: Միգուցե, թիվ 1 պատճառն այն է, որ չափից դուրս ինքնավստահ են եղել, որ ամեն ինչ լավ կլինի, բայց դժբախտաբար այդպես չի եղել:

– Եթե հեռուստամարաթոնին արդյունքն այսպիսին, ի՞նչ կարելի է ակնկալել սփյուռքի ներդրումներից:

– Նույնը նաև ներդրումների հետ է կապված: «Տնտեսական հեղափոխություն», «մենք թռիչքային տնտեսությունը կզարգացնենք» ամպագոռգոռ հայտարարությունների արդյունքն եղավ այն, որ օտարերկրյա կապիտալ ներդրումները խայտառակ վիճակում են գտնվում:

– Այսինքն, սփյուռքից ևս ներդրումներ չեն անո՞ւմ:

– Անշուշտ: Տեսեք, մի երկրում, որտեղ իշխանությունները հասարակությանը համախմբելու, հասարակության ներուժը ազգային օրակարգին ծառայեցնելու, միասնական օրակարգ ձևավորելու հնարավորություն ունեին, գոնե այս 1.5 տարվա ընթացքում չեմ նկատել որևէ գործողություն, որ միտված լինի դրան, բայց ճիշտ հակառակը շատ ու շատ հարցերում նկատել եմ: Այսինքն, եթե համահայկական ներուժի օգտագործումն անտեսվում է, ակնկալել սփյուռքից կամ այլ օտարերկրյա ներդրողներից ներդրումներ, տնտեսական հեղափոխություն, առնվազն միամտություն է, եթե ոչ՝ մանկամիտ մտածելակերպ: