«Մեզ մոտ նույնպես նկատվեց այդ միտումը: Պաշտոնական վիճակագրության համաձայն՝ այս տարվա հունվար-մարտ ամիսներին օտարերկրյա ուղիղ ներդրումների հոսքի փոփոխությունը կազմել է 74 միլիոն դոլար, այլ կերպ ասած՝ 100 միլիոն եկել է Հայաստան, դուրս է եկել 174 միլիոնը: Սա բավականին վատ ցուցանիշ է, եթե հաշվի առնենք վերջին շրջանի ներդրումային հոսքերը: Սա վկայում է այն մասին, որ ոչ միայն դրսից գումար չի գալիս, այլ նաև տեղի ընկերությունները, որոնք տարիներ շարունակ մեզ մոտ զբաղվում են ձեռնարկատիրական գործունեությամբ, չեն հավատում տնտեսական-քաղաքական իրավիճակին, հետևաբար իրենց գումարներն ուղղակի տանում են ավելի ապահով տեղ»,- նշում է տնտեսագետը:

Սուրեն Պարսյանի կարծիքով՝ կապիտալի արտահոսքից տուժելու են բոլորը: Ըստ նրա՝ կառավարությունն անցյալ տարի բացեց Ներդրումների աջակցման կենտրոն, որի նպատակն էր տարբեր բնույթի ներդրումային խնդիրներ լուծելը, բայց հիշյալ կենտրոնն իրեն չի արդարացնում, քանզի չունի որևէ գործառույթ կամ լծակ, որպեսզի կարողանա այս կամ այն խնդիրը լուծել ներդրողի համար:

«Վերջին տարիներին զգալիորեն նվազել է կոռուպցիան, ստվերը, սակայն համակարգում խնդիրներ լուծողներ չկան: Պետական համակարգի աշխատակիցները խուսափում են պատասխանատվություն վերցնել իրենց վրա՝ հաշվի առնելով առկա իրավիճակը, ղեկավարի քայլերը, որովհետև դրանք շատ հաճախ անկանխատեսելի են: Արդյունքում բազմաթիվ նախագծեր, թույլտվություններ, արտոնագրեր ուղղակի չեն ստացվում»,- նշում է տնտեսագետը:

Սուրեն Պարսյանի համոզմամբ՝ ներդրումների տեսանկյունից ամենացցուն խնդիրը պետական համակարգի անարդյունավետությունն է, ինչը գնալով ավելի է խորանում: Մյուս խնդիրն այն է, որ ներդրումները մեզանում կրճատվում են բոլոր ուղղություններով, բացառություն է հանքարդյունաբերությունը, սակայն այդ ոլորտը տնտեսության համար երկարաժամկետ որակյալ աճ չի կարող ապահովել:

Տնտեսագետի կարծիքով՝ պետք է ամբողջությամբ վերանայել ներդրումային քաղաքականությունը՝ համոզելով ներդրողներին, որ քաղաքական գործընթացները չեն կարող ազդել տնտեսական երևույթների վրա, և կառավարությունն էլ պետք է կատարի այնպիսի քայլեր, որ մարդիկ իրենց կապիտալը դուրս չհանեն: