168.am-ի հետ զրույցում անդրադառնալով ԿԲ կանխատեսումներին՝ տնտեսագետ Թադևոս Ավետիսյանը մի քանի կարևոր դիտարկումներ արեց, որոնք չէին արտացոլում Կենտրոնական բանկի լավատեսությունը: Ըստ տնտեսագետի՝ մենք այդպիսի կանխատեսումներով չպետք է հանգիստ լինենք, որովհետև առաջին անհրաժեշտության ապրանքների գների փոփոխությունը շատ ավելի կարևոր է սոցիալական ազդեցության տեսանկյունից, քան միջին գնաճը.

«Ակնհայտ է, որ առաջին անհրաժեշտության ապրանքների գները շատ ավելի արագ են բարձրանում, քան ընդհանուր գների մակարդակը, և հաջորդը՝ ընդհանուր առմամբ պարենային ապահովման խնդիր կա այսօր գլոբալ առումով՝ համաշխարհային տնտեսության առումով: Վերջինը պայմանավորված է հատկապես Covid 19-ի հետևանքներով, և այստեղ յուրաքանչյուր երկիր առնվազն պետք է խստացնի և ավելի շեշտադրի պարենային ապահովության հարցերը գոնե միջնաժամկետում, որովհետև համավարակն այս պահին հաղթահարված չէ, պարզ չի՝ դա երբ տեղի կունենա և, վերջին հաշվով՝ ինչ հետևանքներ կթողնի համաշխարհային տնտեսության վրա:

Այսպիսի պայմաններում արդեն իսկ ակնհայտ է, որ մի շարք երկրներ մտցրել են պարենային ապրանքների արտահանման սահմանափակումներ և, բացի այդ էլ՝ կան օբյեկտիվ դժվարություններ՝ տեղափոխման, տրանսպորտային հասանելիության, նոր սանիտարահիգիենիկ կանոնների և այլն: Այս բոլորը պետք է հաշվի առնվի, և մանավանդ այն ֆոնին, որ պարենային ապրանքների և առաջին անհրաժեշտության ապրանքների արտադրության ծավալներն են նաև նվազել համաշխարհային տնտեսությունում՝ համավարակի պատճառով»:

Տնտեսագետն ակնկալում է, որ պետությունը լրացուցիչ ջանք պետք է ներդնի՝ պարենային ապահովման խնդիրը լուծելու համար. «Պետությունը, այո՛, պետք է ոչ ստանդարտ լրացուցիչ գործադրումներով լուծի պարենային ապահովման հարցը, ինչն ուղիղ կապ ունի առաջին անհրաժեշտության ապրանքների գների հետ, որովհետև եթե մենք հանկարծ ունենանք որոշակի դեֆիցիտ և որոշակի դժվարություններ պահանջարկի բավարարման, ակնհայտ է՝ գները թռիչքաձև կաճեն: Կարճ ասած՝ կանխարգելիչ միջոցներ են պետք. ընթացիկ թվերը հրապարակելով և միայն առկա վիճակագրությամբ բավարարվելով՝ չենք կարողանա լուծել այդ հարցերը:

Ռիսկերը մնում են, այնպես չի, որ գնաճային ճնշումներ չկան. դրանք կան, և նախևառաջ ակնհայտ է, որ իրավիճակը համավարակով պայմանավորված այնքան անորոշ է ողջ համաշխարհային տնտեսության իմաստով և լուծված չի, որ չի կարող ուղղակի ռիսկեր չունենալ նաև իմ կողմից նշված այդ ուղղություններով: Դա վերաբերել է նաև Հայաստանի Հանրապետությանը, որը, բնականաբար, ինքնաբավ չէ պարենային ապահովման տեսանկյունից և ներկրում է այդ ապրանքները միջազգային շուկաներից: Եվ եթե միջազգային շուկաներում կա այդ անորոշությունը՝ հատկապես պարենային ապրանքների ոլորտում, հետևաբար՝ դա չի կարող չփոխանցվել մի երկրի, որն ունի բաց տնտեսություն, փոքր տնտեսություն, և որն ինքնաբավ չէ պարենային ապահովման իմաստով»: