Կիրակի օրը Բրյուսելում տեղի ունեցած եռակողմ բանակցություններից հետո Եվրոպական խորհրդի նախագահ Շառլ Միշելը ոգևորությամբ հայտարարեց, որ Փաշինյանն աներկբա ճանաչել է Արցախը Ադրբեջանի կազմում, իսկ Ադրբեջանը դրա դիմաց Արցախի վերաբերյալ որևէ պարտավորություն չի ստանձնել:

Այսքանից հետո ինչպե՞ս են տեսնում Արցախի ապագան Արցախում, հարցի պատասխանը «Իրավունք»-ը փորձել է ստանալ ԱՀ նախագահի խորհրդական ԱՐՄԵՆ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻՑ, ով նախ փաստեց հետեւյալը.

-Արցախի ապագան ես տեսնում եմ երկու ձևով՝ առաջինը` Արցախի ինքնորոշում և միջազգայնորեն ճանաչում, որը այս հանգրվանում շատ դժվար է իրականացնել, բայց որպես ռազմավարություն միշտ մնալու է մեր օրակարգում: Երկրորդ, ստատուս-քվոյի պահպանում կամ մասնակի ճանաչում, որի իրականացումը ավելի հավանական եմ համարում: Պետք է հաշվի առնել, որ ամեն օր տեղի է ունենում աշխարհաքաղաքական լուրջ փոփոխություններ և ամեն պահի կարող է փոփոխվել իրավիճակը:

Գտնում եմ, որ ամենածանր պահերը արցախցիներն ապրում են հիմա, և պետք է միահամուռ ուժերով դիմագրավենք այդ դժվարություններին: Արցախի ապագան խարսխվում է Արցախ-Հայաստան-Սփյուռք եռամիասնության մեջ, սակայն, չնայած այսօր տեսնում ենք, որ 120 000 արցախցիներ շրջապատված են ադրբեջանցիների կողմից, սակայն այս իրավիճակում ՀՀ ներկայիս իշխանությունները գտնվում են Խորհրդային Ադրբեջանի տերիտորյալ ամբողջականության ճանաչման եզրույթում, որի կազմի մեջ՝ Արցախի Հանրապետությունը: Արևմուտքի հետ ընթացող բանակցություններումն նույնիսկ չի շոշափվում Արցախի կարգավիճակի հարցը: Նկատենք, որ արցախյան շարժման ցանկացած հանգրվանում կարելի էր ամեն ինչ պատկերացնել, բայց ոչ ՀՀ-ի իշխանությունների վերոհիշյալ դիրքորոշումը:

Գտնում ենք, որ Ռուսաստան-Արևմուտք հակադրությունները շատ հստակ գործում են նաև Հայաստանում և Արցախում: Արևմուտքի նպատակը ռուսների դուրս մղումն է տարածաշրջանից, իսկ Ռուսաստանի նպատակը՝ տարածաշրջանում ամրապնդվելը և Արևմոտքի տարածաշրջան ներթափանցման կանխումն է:

Արմեն Սարգսյանը վստահ է.

-Մենք պետք է մեր նպատակին հասնելու համար շատ ճկուն, բայց համարձակ քաղաքականություն վարենք՝ պարուրված ժողովրդի միասնականությամբ: Վստահ եմ, որ Արցախը չի լինելու Ադրբեջանի կազմում և որ մոտ ապագայում տարածաշրջանում լինելու են քաղաքական նոր դասավորումներ, որի սկիզբը «ազդարարելու» է մայիսի 28-ին՝ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության Անկախության օրը՝ Թուրքիայում կայանալիք ընտրությունները: Առանձին անհատներ, անկախ նրանից, թե ինչ պաշտոն են զբաղեցնում, անկախ նրանից, թե նրանք Հայաստանում են թե այլ երկրներում, չեն կարող որոշել արցախցու և ողջ հայ ժողովրդի ճակատագիրը: Առավել վստահ եմ, որ նրանք ժամանակից շուտ կկնքեն իրենց քաղաքական մահը, քանզի չեն հենվում ժողովրդի ներուժի վրա և տարված են միայն արտաքին քաղաքական խաղերով:

Չմոռանանք, որ մայիս ամիսը հաղթանակների ամիս է, ուրեմն գործենք այդ հաղթանակների համար:

Զրույցը` ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ