ՀՅԴ
Հայ Յեղափոխական Դաշնակցություն պաշտոնական կայք arfd.am
Skip to content
ՀՅԴ

ՀԱՅ ՅԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆ ԴԱՇՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆ

ՊԱՇՏՈՆԱԿԱՆ ԿԱՅՔ

  • ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ
    • Պատմություն
      • Պատմական ակնարկ
      • Կարևոր իրադարձություններ
      • գործիչներ
    • Ծրագիր
    • Կանոնագիր
    • Ընդհանուր ժողովներ
    • Կազմակերպական կառույց
      • ՀՅԴ Բյուրո
      • Հայաստան
        • Գերագույն մարմին
        • Տարածքային կառույցներ
        • ԱԺ խմբակցություն
        • ՀՅԴ-ն գործադիրում
      • Արցախ
      • Կազմակերպական շրջաններ
      • Երիտասարդական/ուսանողական
    • Հիմնարկներ և գրասենյակներ
    • Ուղեկից միություններ
    • Միջազգային համագործակցություն
  • ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
    • Լրահոս
    • Հայտարարություններ
    • Հոդվածներ
  • ՄԱՄՈՒԼ
    • «Դրօշակ» պաշտոնաթերթ
    • Լրատվամիջոցներ
  • ՇՏԵՄԱՐԱՆ
    • Գրադարան
    • Տեսադարան
    • Ձայնադարան
    • Լուսանկարներ
    • Թանգարան
    • Արխիվ
  • ՀԵՏԱԴԱՐՁ ԿԱՊ
Facebook
Twitter
YouTube
Instagram
    • Դաս
    • Նոր
  1. ԳԼԽԱՎՈՐ ԷՋ
  2. ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
  • Դրօշակ

«Դրօշակ»-ի Առաջնորդող. Լինելիության փորձությունը

03 Հուլիս 2023

Սույն թվականի հունիսի 13-ին հայկական լրատվամիջոցներով տարածվեց ԵՄ դիվանագիտության ղեկավար Ժոզեպ Բորելի հայտարարությունը, որը նա արել էր Եվրոպական խորհրդարանում «Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունները և Լեռնային Ղարաբաղում ու Լաչինի միջանցքում տիրող իրավիճակը» թեմայով քննարկման ժամանակ: Ժոզեպ Բորելը մասնավորապես ասել է․

«Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանի առաջին ղեկավարն է, որն ընդունել է Արցախը որպես Ադրբեջանի բաղկացուցիչ մաս»։ Այնուհետև եվրոպական գլխավոր քաղաքական կառույցի ղեկավարը ավելացնում է․«Հույս ունենք, որ հայկական կողմի մեսիջը կխթանի դրական հուն մղելու բանակցային գործընթացը»։ Վերջին միտքը, ըստ էության, նշանակում է, որ որևէ խոչընդոտ չկա երեք ու կես տասնամյակ ձգձգված հակամարտության հանգուցալուծումը Ադրբեջանի օգտին պաշտոնապես ամրագրելու համար։ Ոչ պաշտոնական շփումների ժամանակ, երբ Արցախյան հակամարտության որևէ միջնորդի ասվում է, թե տասնամյակների բանակցությունների ընթացքում ըմբռնում էր ձևավորվել Արցախի ինքնորոշման խնդրի շուրջ, ինչո՞ւ է այժմ արցախահայության այդ իրավունքը մերժվում, խոսակիցները պատասխանում են, որ իրենք ընդամենը միջնորդներ են և ոչինչ չեն կարող անել, եթե Հայաստանն է պաշտոնական մակարդակով հրաժարվել այդ պահանջից։ Ի դեպ, նույն ոչ պաշտոնական խոսակցությունների ժամանակ միջնորդ դիվանագետներն ու քաղաքական գործիչները ավելացնում են, որ իրենց զարմացնում է, թե հայկական կողմը որքան հեշտությամբ է զիջումներ անում Ադրբեջանի աճող պահանջներին։

Իհարկե, այսօր արդեն Հայաստանի իշխանությունները հրապարակայնորեն են հայտարարում, որ Արցախը ճանաչում են Ադրբեջանի կազմում՝ առանց որևէ կարգավիճակի հավակնության, սակայն անկախ Արցախը հանձնողն այդ աններելի հանցանքի բեռից ձերբազատվելու համար շարունակում է ճգնել ապացուցելու, որ իրենից առաջ Արցախն արդեն թղթի վրա հանձնված էր։ Այդպիսի մի փորձ էլ Հայաստանի վարչապետն արեց հունիսի 20-ին՝ Ազգային ժողովի «2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին սանձազերծված ռազմական գործողությունների հանգամանքների ուսումնասիրման նպատակով քննիչ հանձնաժողովի» առջև 3 ժամից ավելի ընթերցելով հանգամանորեն պատրաստված մի գրություն Արցախի հարցով տեղի ունեցած բանակցությունների ողջ գործընթացի վերաբերյալ։ Տվյալ հանձնաժողովի իրավասությունների հետ կապ չունեցող հիշյալ ելույթը միտված էր ապացուցելու, որ Արցախը հանձնել են իրենից առաջ՝ հարցի վերաբերյալ կայացված բանաձևերով ու հայտարարություններով։

Չարժի, իհարկե, անդրադառնալ մի տեքստի, որը լի է հակասություններով, կամայական մեկնաբանություններով ու եզրակացություններով։ Միայն Փաշինյանի պես անպատասխանատու խոսքի ձեռնածուն կարող է, օրինակ, երկրի նախկին առաջին դեմքի մասին ասել, թե նա սպանել տվեց ԱԺ նախագահին և վարչապետին, որովհետև նրանք դեմ էին Արցախն ու Լաչինը Մեղրիի հետ փոխանակելուն, հետո ասել թե, բայց դրանից հետո այդ ծրագիրը մի կողմ դրվեց և ասպարեզ բերվեց Մեղրիի վրայով արտատարածքային ճանապարհ ստեղծելու առաջարկը և այլն։ Շատերը ճիշտ եզրակացության հանգեցին այս ելույթից՝ այն գնահատելով որպես Փաշինյանի արդարացման, Արցախը Ադրբեջանին հանձնելու հանցանքը ուրիշների ուսերին բարդելու հերթական փորձ։

Փաշինյանը հասկանում է, որ նման հանցանքները երբեք չեն ներվում և չեն մոռացվում, հետևաբար ժամանակ առ ժամանակ «նոր փաստարկներով» փորձում է հիմնավորել իր անմեղությունն ու այլոց մեղավորությունը։ Եթե ճիգ գործադրենք հավատալու Փաշինյանին, ապա մնում է կասկածել՝ 2020 թվականին պատերազմ եղել է, թե՞ ոչ։ Եթե արդեն ամեն ինչ կանխավ հանձնված էր, ինչի՞ համար էր պատերազմը։ Երբ պատերազմի առաջին օրերից ակնառու էր հայկական կողմի բարդ կացությունը, ինչո՞ւ էր Նիկոլն իր ձեռքում կենտրոնացրել ողջ տեղեկատվությունը և իր խամաճիկի միջոցով մինչև վերջին օրը խաբում ժողովրդին՝ ներկայացնելով, թե հաղթելու ենք։ Ինչո՞ւ ի սկզբանե ժողովրդին չէր ասվում ճշմարտությունը, ինչո՞ւ զորահավաքը կասեցվեց։ Ինչո՞ւ երկրի համար ճակատագրական ժամին պատերազմի փորձառություն ունեցող զինվորական ու քաղաքական գործիչների ուժերը չմեկտեղվեցին՝ պաշտանություն կազմակերպելու։ Երկրի կարող ուժերից ռազմաքաղաքական մարմին ձևավորելու առաջարկները ոչ միայն անտեսվեցին, այլև ամեն ինչ արվեց, որ նրանք բոլորը հեռու լինեն որոշումների կայացումից։ Ինչո՞ւ էին մերժվում արտաքին օժանդակությունները և ինչո՞ւ պատերազմական այդ պահի համար կենսական կարևորության հակաօդային պաշտպանության համակարգեր և այլ զինատեսակներ ձեռք բերելու փոխարեն իշխանությունը լափեց Սփյուռքի հավաքած 170 միլիոն դոլար գումարը։ Կարելի է հարցնել նաև, թե ինչո՞ւ է իշխանության հասնելու պահից Նիկոլ Փաշինյանը հալածանքներ սկսել և շինծու մեղադրանքներով մեկուսացնում է վաստակի ու փորձառության տեր բաձրաստիճան զիվորականներին։

«Ինչուների» այս շարքը կարող է շատ ընդարձակվել՝ նույն համեմատությամբ ընդգծելով նախապես Արցախը փաստաթղթերով հանձնած լինելու անհեթեթության չափը։

Ճիշտ է նաև այն տեսակետը, որ Փաշինյանի այս վերջին խոսքային ձեռնածության ետևում նպատակ կա հող նախապատրաստելու արդեն Հայաստանի Հանրապետությունից անկլավներ, միջանցք և այլ տարածքներ հանձնելու վերաբերյալ։ Նշված ելույթից «պարզվում է», որ դրանց վերաբերյալ նույնպես նախկինները զիջումների էին համաձայնվել՝ ըստ փաստաթղթերի։ Հետևելով Փաշինյանի գործունեությանը՝ չպետք է զարմանալ, որ գրպանում կարող է ունենալ նաև Երևանը հանձնելու մասին նախկինների ստորագրած պայմանագիր։

Փաշինյանի ներկայիս վարքը շատ կապված է, եթե չասենք, պայմանավորված է տարածաշրջանային և նույնիսկ աշխարհաքաղաքական գործընթացների հետ։ Կարելի է արձանագրել, որ Փաշինյանն արդեն կատարել է Ադրբեջանի ու Թուրքիայի կողմից իր առջև դրված նախնական պայմանները և, տեսնելով, որ իրենց ձեռքում է հայտնվել նմանը չունեցող մեկը, թշնամի պետությունները Հայաստանի կապիտուլյանտ ղեկավարին առաջադրում են նորանոր զիջումների պահանջներ։ Ադրբեջանը ամեն օր անդրկուլիսային բանակցություններում կամ մշտապես թեժացվող սահմանագծում «սեղմում» է Նիկոլին՝ պահանջելով օր առաջ լուծել և՛ անկալվների, և՛ Ադրբեջանը Նախիջևանին կապող միջանցքի հարցը։ Փաշինյանը գերակատարելով Թուրքիայի ցանկությունները՝ արդեն իսկ ոչ միայն հրաժարվում է ցեղասպանության օրակարգից, այլև այդ տերմինը փոխարինել է եղեռն բառով, նա քննարկում է Արարատի խորհրդանիշից հրաժարվելու, փոխարենը Արագածը երկրպագելու, Հայաստանի պատմական էությունը խորհրդանշող զինանշանը փոխելու հարցերը, գտնում է, որ օրհներգից պետք է դուրս բերել վերջին քառատողը, որտեղ փառաբանվում է իր ազգի ազատության համար նահատակվողը։ Նիկոլի մանկլավիկները խեղաթյուրում են Կոմիտասի արժեքը, այնպիսի չափորոշիչներ են սահմանել հայագիտական դասընթացների համար, որոնց հաստատման դեպքում պատմությունն ու մշակույթը կդադարեն մնալ ազգի ինքնության գիտակցությունը և ողնաշարը։ Հազարամյակների ազգը կվերածվի զանգվածի, որից գլոբալիզմի ճիրաններում կարելի է «թխել» հոգեպես այլասերված, անհայրենիք ու առանց ինքնության, զոմբիացած և հնազանդ զանգված։

Կարելի՞ էր պատկերացնել, որ Թուրքիան երբևիցե, Հայաստանի իշխանությունների վրա մատ թափ տալով, կպահանջի քանդել հայ հերոսների հուշարձանը։ Չկասկածեք, որ ապազգային ուժի իշխանության երկարաձգման դեպքում մոտ ապագայում հերթը հասնելու է Ծիծեռնակաբերդին, Սարդարապատի հուշահամալիրին, մշակութային արժեքներին, իսկ հետո էլ պահանջ է դրվելու ձերբակալելու և Ադրբեջանին հանձնելու Արցախի համար պայքարած հերոսներին։

Աշխարհաքաղաքական մրցակցության հորձանուտում, քանի դեռ ռուսները խրված են Ուկրաինայի դեմ պատերազմում, թուրք – ադրբեջանական տանդեմի, ինչպես և Արևմուտքի կողմից խստացվում է պահանջը՝ վերջնականորեն փակելու Արցախի հաշիվները, ռուսական ռազմուժին դուրս մղելու Անդրկովկասից։ Ռուսաստանը փորձում է գործնական ու կոշտ քայլերի դիմելով՝ ակամայից չնպաստել Անդրկովկասում գործընթացների արագացմանը՝ տարածաշրջանային մրցակցության հարցում որոշակիորեն ինքնավստահ լինելով՝ պայմանավորված Հայաստանի նկատմամբ քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և բազմաթիվ այլ լծակներ ունենալու հանգամանքով։ Ձգտելով ձերբազատվել ռուսական գոնե ռազմաքաղաքական կախումից՝ Հայաստանի իշխանությունը տրամաբանորեն դառնում է թուրք-ադրբեջանցիների դաշնակիցը՝ Արցախի ու Հայաստանի շահերի դեմ։ Չի բացառվում, որ որոշ հարցերում նրանք նաև համադրում են իրենց գործողությունները։ Օրինակ՝ հստակորեն ճանաչելով 86,6 հազար քառակուսի կիլոմետրի վրա Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը՝ Նիկոլը հնարավորություն ստեղծեց ամբողջովին շրջափակելու Արցախը, այն տրամաբանությամբ, որ եթե Արցախն Ադրբեջանի տարածքն է, ապա չկա Հայաստանի հետ կապի հարց, հետևաբար Ադրբեջանն իրավունք ունի փակելու իր սահմանը։ Այնպես որ, Արցախը ցեղասպանական աքցանի մեջ առնելու համար Ալիևի չափ մեղավոր է նաև Փաշինյանը։ Եթե կարելի է հավատալ, որ ադրբեջանցիք կարող են մարդասիրական վերաբերմունք դրսևորել, թողնել, որ իր հողի վրա անվտանգ ապրի արցախցին, այդ դեպքում միայն կարելի է մտածել, որ Փաշինյանն Ալիևի հանցակիցը չէ։

Այսօր հայ ժողովրդի համար ծանրագույն ժամանակ է, որովհետև ժամանակը ծանրագույն է Արցախի համար։ Արցախի փրկությունը անհրաժեշտ է մեզ նաև նրա համար, որպեսզի հնարավորություն ստեղծվի Հայաստանի ճանապարհը փակելու և մեր տարածքից դուրս մղելու ադրբեջանցիներին։ Հայ ժողովուրդը գտնվում է ոտքի կանգնելու հրամայականի առջև։ Անհրաժեշտ է սկսել քաղաքական նոր պայքար, ինչը կհիմնավորվի ազգային փրկության գաղափարախոսությամբ։ Գործող իշխանությունները, մերժված լինելով հայ ժողովրդի բոլոր խավերի կողմից և արագորեն կորցնելով սոցիալական հենարան ծառայած խավերի վերջին հատվածներին, փորձում են իրենց լեգիտիմության պատրանքը ստեղծել՝ անընդհատ մանր ու մեծ հարցադրումներ նետելով հրապարակ և փորձելով դրանց շուրջ բանավեճի մթնոլորտ ստեղծել։ Այսօր նրանք երկրի կենտրոնական և տեղական ողջ իշխանությունը կուսակցականացրել են, որպեսզի գալիք հաջորդական ընտրություններում ապահովեն իրենց վերարտադրությունը, իսկ ներքաղաքական իրավիճակը բռունցքի մեջ պահելու հարցում հովանավորություն կգտնեն արտաքին ուժերի կողմից։

Այս իշխանությանը պետք է դիտել որպես արտաքին ազդեցությունների խամաճիկ, իսկ Հայաստան-Արցախի փրկությունը տեսնել ինքնիշխանության վերականգնման մեջ։ Պայքարը այլընտրանք չունի, այո,՛ դեռևս կարելի է փրկել Արցախը ու նրա հետ Հայաստանի ինքնիշխանությունը։ Յուրաքանչյուր նոր օրը մեզ կարող է մոտեցնել կամ հեռացնել մեր լինելիության հեռանկարից։ Համազգային միասնականության կայացմանը խոչընդոտող էժան հավակնությունները, նեղ հաշիվներն ու հաշվարկները դրանց կրողներին ակամայից կանգնեցնում են հայրենիքը կործանողների և նրանց կույր հետևորդների կողքին։

«Դրօշակ» թիվ 6, 2023թ.

FacebookTwitterOdnoklassnikiTelegramPrint
Լրահոս
Հանդիպում ԷՏԷՔ կուսակցութեան նորընտիր

ՀՅԴ Կիպրոսի Կոմիտէի պատուիրակութիւնը՝ բաղկացեալ Սիմոն Այնէճեանէն եւ Ռաֆֆի Մահտ

20 Նոյեմբեր 2026
Հարաւային Ամերիկայի Հայ դատի յանձնախու

Հարաւային Ամերիկայի Հայ Դատի Յանձնախումբը Նոյեմբեր 18-ին յարգանքի հանդիսութիւն

20 Նոյեմբեր 2026
Հայհոյանքը փաստի սով Է

Հայաստանի հանրապետութեան նոր Սահմանադրութեան ընդունման հարցը վերածուած է օրակա

20 Նոյեմբեր 2026
Ակնարկ. Առաջարկի Թաքուն Բաժինը Եւ Ժողո

Հայաստանի Հանրապետութեան վարչապետը թէ՛ Ազգային ժողովի եւ թէ՛ կառավարութեան նիս

20 Նոյեմբեր 2026
Նիւ Եորքի Հայութեան Միջամտութեամբ Վար

Նոյեմբեր 8ին, Մենհեթընի «Պոլինկ Կրին» զբօսայգիին մէջ՝ Ատրպէյճանի «Յաղթանակի օր

19 Նոյեմբեր 2026
Պրիւքսէլի երկար ու դժուարին ուղին

Եւրոմիութեան Հայաստանի անդամակցութիւնն ու մերձեցումը՝ նոյնիս՛կ ոլորապտոյտ եւ փ

19 Նոյեմբեր 2026
Դու պիտի գնաս, որ Հայաստանը մնա

ՀՅԴ Հայաստանի ԳՄ ներկայացուցիչ, ՀՀ ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Իշխան

19 Նոյեմբեր 2026
Պիլալ Էրտողանի Լիբանան Այցելութեան Վեր

ՀՅԴ Լիբանանի Հայ դատի մարմինը Թուրքիոյ նախագահ Ռեճեփ Թայիփ Էրտողանի որդիին` Պի

18 Նոյեմբեր 2026
Բագրատունի Ընդունեց Երկխօսութեան Ազգայ

ՀՅԴ Բիւրոյի անդամ, Միջին Արեւելքի պատասխանատու եւ Հայկական երեսփոխանական պլոքի

18 Նոյեմբեր 2026
Հայաստանի թշնամիները երբեք գոհ չեն լին

Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը սխալմամբ կարծում է, թե Ադրբեջանին և Թուրքիային շարուն

17 Նոյեմբեր 2026
Երեք տարի անց արցախյան հակամարտություն

Հայ դատի կենտրոնական խորհուրդն այսօր հրապարակել է իր «UNRESOLVED: The Conflict

17 Նոյեմբեր 2026
Այսօրվա լսումները պետք է դառնան ոչ թե

ՀՅԴ Բյուրոյի անդամ, ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր, ԱԺ Մարդու իրավունքն

16 Նոյեմբեր 2026
ՀՀ ԱԺ «Հայաստան» խմբակցությունը հրավիր

ՀՀ ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության նախաձեռնությամբ նոյեմբերի 16-ին կազմակերպվել էին

16 Նոյեմբեր 2026
Նիդերլանդների ՀՅԴ կառույցի հայտարարութ

2026 թվականի նոյեմբերի 5-ից 8-ը, Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունը բռնազա

16 Նոյեմբեր 2026
Ակնարկ. Հայաստանը ՀԱՊԿ-ի խաչմերուկում

Մոսկւայում նոյեմբերի 11-ին կայացած Հաւաքական անվտանգութեան պայմանագրի կազմակեր

16 Նոյեմբեր 2026
Հաստատվել է «Հրայր Մարուխյան» հիմնադրա

Առաջադիմական հետազոտությունների եվրոպական հիմնադրամի (Foundation for European

14 Նոյեմբեր 2026
Ցեղասպանութիւնը ուրացողները եւ չՍփիւռք

Շուշիի մէջ Ալիեւ-Էրտողան տանդեմը կը տօնէ Քառասունչորսօրեայ պատերազմի յաղթանակը

14 Նոյեմբեր 2026
Արեւմտեան Գանատայի Հայ Դատի յանձնախում

ՎԱՆԳՈՒՎԸՐ.- Գանատայի Հայ Դատի յանձնախումբի Արեւմտեան շրջանի ներկայացուցիչներ Յ

13 Նոյեմբեր 2026
Խօսողին Լսող Է Պէտք

Մոսկուայի մէջ տեղի ունեցաւ ՀԱՊԿ-ի (Հաւաքական անվտանգութեան պայմանագրի կազմակեր

13 Նոյեմբեր 2026
Ակնարկ. Իրանեան Ուղերձներ` Սպառնական-Գ

Իրանի հոգեւոր պետի խորհրդականին եւ փոխնախագահին` Հայաստանի ուղղութեամբ կատարած

13 Նոյեմբեր 2026
Բոլոր Նյութերը
Հետեվեք մեզ
Facebook
Twitter
YouTube
Instagram
Ստացեք մեր լուրերը էլ.փոստով
Loading
ՀԱՅ ՅԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆ ԴԱՇՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆ Հասցե՝ ՀՀ, ք. Երևան, Մհեր Մկրտչյան 12/1 Հեռախոս՝ (+374) 10 52 17 65, (+374) 10 52 18 74 Էլ. փոստ՝ [email protected]
© ARF Dashnaktsutyun- ARMENIAN REVOLUTIONARY FEDERATION Website by Web Development Company