ՀՅԴ Բյուրոյի քաղաքական ներկայացուցիչ, ՀՀ ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Արմեն Ռուստամյանի ելույթը սահմանազատման եւ սահմանագծման հարցով

Սահմանազատումը եւ սահմանագծումը իրար հաջորդող միջազգային գործընթացներ են եւ պետք է համապատասխանեն միջազգային լավագույն պրակտիկային:

Այն է.

-Հիմնարար սկզբունք է, ըստ որի, առոչինչ է ուժի կամ սպառնալիքի կիրառմամբ ձեռք բերված որեւէ համաձայնություն:
Առաջնային պայման է սահմանակից պետությունների միջեւ երկկողմ բնականոն, այդ թվում ՝ դիվանագիտական հարաբերությունների առկայությունը:

Այս գործընթացներն իրականացնելու համար ձեւավորվում է երկկողմ միջկառավարական հանձնաժողով, կայացվում է համաձայնություն սահմանազատման իրավական հիմքերի եւ համատեղ սահմանագծում իրականացնելու գործընթացի շուրջ:

-Կնքվում է երկու պետությունների միջեւ սահմանի մասին համաձայնագիր, որն արձանագրում է սահմանային բոլոր խնդիրների լուծված լինելու հանգամանքը:

Հետեւաբար, սահմանների ճանաչման գործընթացի միջազգային պրակտիկայում խոսք չի կարող լինել ավարտված որեւէ հատվածական սահմանազատման եւ սահմանագծման մասին առանց ունենալու սահմանային բոլոր խնդիրների լուծումն արձանագրող համաձայնություն:

Ուստի, հատվածական սահմանազատումն ու սահմանագծումը Ադրբեջանի հորինածն է եւ հակասում է թե մեր շահերին, թե միջազգային լավագույն պրակտիկային:

Այդ ապօրինի պահանջին տուրք տալը նշանակում է, ուղղակիորեն ուժի սպառնալիքի տակ անվերապահորեն կատարել Ադրբեջանի կամքը:

Այս եզրահանգումը ամրապնդվում է Ադրբեջանի այն պահանջով, որ սահմանների հստակեցումն սկսվի հենց Տավուշի հատվածից, որտեղ մեր առաջնագիծն ամենաամուրն է:

Այսպիսի գործընթացի մեջ մտնելով հայկական կողմը փաստացի պատրաստակամություն է հայտնում սահմանազատում եւ սահմանագծում իրականացնել Ադրբեջանի կողմից ուժի սպառնալիքների կիրառման պայմաններում: Իսկ նման դեպքում, եթե այդ սպառնալիքները վերածվեն գործի, մեզ այլեւս ոչ ոք եթե ուզենա էլ՝ չի կարող օգնել:

Ժամանակն է, որ մեր ժողովուրդը պարզ գիտակցի նման ձեւով հակառակորդին տարածքներ հանձնելու այս իշխանությունների վարած քաղաքականության ծանր հետեւանքները:

Տավուշյան այս գործընթացում առավել ակնհայտ է դրսեւորվում մեզ զիջումներ պարտադրելու այս իշխանությունների ձեռագիրը:

Նախ հիմնավորվում է, որ Ադրբեջանի տարածքային պահանջները ճիշտ են, դրանով լեգիմիտացվում է Ադրբեջանի կողմից ցանկացած միջոցներով դրանք վերադարձնելու իրավունքը՝ ասել է, թե ապահովվում է Ադրբեջանի կողմից պատերազմ սկսելու հիմքերը:

Այնուհետեւ, միտումնավոր անտեսելով տարածքներ չհանձնելու եւ մեր շահերը պաշտպանելու իրավաքաղաքական հնարավորությունները, արձանագրվում է մեր անկարողությունը, ներշնչվում պարտության անխուսափելիության զգացում եւ պատերազմի անմիջական սպառնալիքի տակ պարտադրվում է որպես չարյաց փոքրագույն համակերպվել հերթական միակողմանի զիջումների հետ:

Ինքնակործանման այս շղթան եթե չկտրվի, ապա սրա վերջը լինելու է Հայաստանի վերածումը Արեւմտյան Ադրբեջանի:

Կործանարար այս շղթան կտրելու պահը հիմա է, տեղը՝ Տավուշը: