«Մարդը այն չէ, թէ ինչ կը մտածէ, այլ այն՝ ինչ որ կը թաքցնէ»։
Անտրէ Մալրօ (1901-1976, ֆրանսացի քաղաքագէտ եւ գրագէտ)

Մալրոյի այս իմաստուն խօսքը հաւանաբար կարելի է բաղդատել այն ջայլամին՝ որ գլուխը հողին տակ ծածկելով եւ հսկայ մարմինը դուրս ձգելով, կը կարծէ, թէ պահուըտած է եւ ապահով է։

Աւելի՛ն, ողջ աշխարհը ա՛յնքան մը փոխուած է ներկայ օրերուն, որ ամէն բան՝ շնչել, ապրիլ, մտածել․․․ պահուըտիլ, վերածուած են արուեստական բանականութեան (Artificial Inteligence)։

Բանական մարդը պիտի բացագանչէր. «Սա չլսուած բան է, առտառոց վիճակ է»:

Կայ շա՜տ աւելի անհասկնալին, անընդունելին եւ անմարսելին։ Չլսուած բանը, կամ արտառոց վիճակը՝ ներկայ պատկերն է Հայաստանի մէջ, հայութեան եւ Հայ դատի տարածքներուն վրայ։
Չլսուած բան․․․արտառոց իրավիճակ։

Կարելի չէ երեւակայելը, թէ ի՜նչ ահաւոր կացութիւն ստեղծուած է հիմա։ Տասնամեակներ շարունակ՝ աւելի քան կէս դար ոգի ի բռին Հայաստանին թիկունք կանգնած, անոր համար պայքար մղած Հայ դատը այժմ իր դէմ ունի նոյնինքն Հայաստանի իշխանութիւնը, կառավարութեան շէնքի վարձակալները, որոնք բոլորովին հակառակ գործունէութիւն կը տանին, ճի՛շդ այնպէս՝ ինչպէս թուրքն ու ազերին կ’ընեն, կը ցանկան, կը դաւե՛ն…։

Կրկին շեշտե՛նք․ վիճակը ա՛յնքան արտասովոր եւ արտառոց է, որ նոյնիսկ աշխարհի չորս ծագերուն, Հայ դատին ի նպաստ գործող քաղաքագէտներ մերթ կը զարմանան եւ մերթ կ՛ընդվզին, թէ ինչպիսի՜ միամիտ քաղաքականութիւն կը կիրարկուի ՔՊ-ական Երեւանի կողմէ։ Քաղաքականութիւն մը՝ որ կը քարոզուի «խաղաղութեան խաչմերուկ» անուան տակ։

Դիւանագիտական ճկունութենէն բոլորովին զուրկ, հետեւողական եւ բծախնդիր ուսումնասիրութիւններէ եւ մտայղացումներէ բոլորովին հեռու՝ Հայաստան դարձած է Թուրքիոյ եւ Ատրպէյճանի ստրուկը, այսինքն՝ թշնամիին ծրագիրները հայանուններու ձեռքով իրականացնողը։ Եւ թող ո՛չ ոք փորձէ դրժել այս իրականութիւնը, կամ չքմեղանքներ գտնել ազգուրացութեան, մեր Դատին դէմ դաւաճանութեան այս ընթացքին:

Նոյնինքն թրքահաճոյ «ազգընտիր» վարչապետին կերտած քաղաքականութեան հետեւանքով է, որ անբնակ դարձած Արցախին մէջ կը շարունակուի հայրենի ժառանգութեան սպանդը՝ վանքերու, սրբատեղիներու, եկեղեցիներու, յուշարձաններու եւ գերեզմաններու փոշիացումը՝ ամբողջական… խաղաղութեան պայմաններու մէջ։ Աղաղակող այդ կոտորածին դիմաց, ահաւասիկ Երեւանի Ծիծեռնակաբերդը կասկածելի «վերաշինութեան» մէջն է։ Այս վարչակազմէն ամէն տեսակի նենգամտութիւն ու աւելի՛ն ալ կարելի է սպասել։ Իրենց «խաղաղութեան խաչմերուկ»-եան մտայղացումով, Ծիծեռնակաբերդն ու Սարդարապատի կոթողն ալ կրնան վերածուիլ, Արցախի հետեւողութեամբ՝ խաղաղութեան բերդի եւ կոթողի։ Նման՝ թրքատիպ ուղեղներով պատուաստուած ՔՊ-ական «նէօ-խաղապահներ» շուտով կրնան անհեթեթ հարցադրումի տակ առնել Սողոմոն Թեհլիրեաններու հերոսութիւնները: Պիտի գա՞յ այն օրը, երբ Ցեղասպանները արդար պատիժի ենթարկած աննման հերոս(ներ)ը նստեցուի յանցաւորի աթոռին վրայ, Պերլինի դատարանին մէջ արդար ճանչցուելէ աւելի քան դար մը ետք…

Այո՛, աւելի քան 30 տարի առաջ երգեցինք՝ «Մեր հայրենիք, ազատ անկախ…». հիմա վերադարձած ենք «թշուառ, անտէր»-ի օրերուն, ո՛չ միայն թշնամիներու դաւերուն ու յարձակումներուն հետեւանքով, այլ «ազգընտիր»-ին եւ լծակիցներուն ձեռքով։ Այսպիսի ահաւոր, դաժան պայմաններու մէջ է, որ աննահանջ կը գործէ Հայ դատը։ Ամէն մէկ առիթի, նոյնիսկ ակնթարթի՝ գործի լծուած է Հայ դատը։ «Թաւշեայ յեղափոխութենէն» առաջ, եթէ պայքարը հիմնականին մէջ արտաքին թշնամիներուն դէմ էր եւ նկատառելի յառաջխաղացքներ կ’արձանագրէր, հիմա կան նաեւ «Տրովադայի ձի»-ով ներթափանցած ՔՊ-ականներն ու լծակիցները: Անմիջական իմաստով, արդէն իսկ վիթխարի աշխատանք կը տարուի յառաջիկայ տարեշրջանին, ազգային պաշտպանութեան արտօնութիւններու օրինագիծին (NDAA) ուղղութեամբ. շնորհիւ Հայ դատի աշխատանքներուն, քոնկրէսականներ ամէն գնով կը ջանան երաշխաւորել Հայաստանի ապահովութիւնը, իրականացած տեսնել ազերի զօրքերու Հայաստանէն դուրս բերելու պահանջը, անշուշտ նաեւ արցախահայութեան վերադարձն ու մշակութային եւ կրօնական ժառանգութիւններու պաշտպանութիւնը, Պաքուի մէջ բանտարկուած գերիներու ազատ արձակումը, Ատրպէյճանի եւ Թուրքիոյ տրամադրուող ամերիկեան ռազմական աջակցութիւններուն վերստին կասեցումը։ Հայ դատի գործիչներուն նպատակն է զօրակցական կեցուածքները գործնական գետին փոխադրել:

Մէկ խօսքով, այն՝ ինչ որ Փաշինեան եւ իր ուսապարկերը չեն ուզեր ընել, եւ թուրք-ազերիին հետեւողութեամբ՝ կ՛ուրանան, Հայ դատի հաւատաւորները կը կատարեն Լատին Ամերիկայէն մինչեւ Ովկիանիա։ Անոնք պիտի շարունակեն պայքարիլ յանուն արդարութեան եւ պահանջատիրութեան։ Պէտք չունինք կրկնելու, որ իւրաքանչիւր հայ, հայրենի հողին վրայ թէ Սփիւռքի մէջ, Հայ դատի մէկ զինուորն է:

«Հայրենիք» – Պոսթըն
Խմբագրական