Պարզ է, որ նման համաշխարհային նշանակութիւն ունեցող կառոյցներու մէջ ընտրութիւնները մետասաներորդ պահուն չեն կատարուիր: Նախապէս կը մշակուին, կը հարթուին, առեւտուրներու կ՛ենթարկուին, կը յղկուին. կը ճշդուին նաեւ այդ կառոյցներու նախագահներու երկիրները, զանոնք ներկայացնող անհատները, տեղ մը պաշտօն կ՛ապահովուի, անոր նպաստողը այլ տեղ կը վարձատրուի: Նախապէս կը խմբագրուին, կը վերախմբագրուին ընտրութեան նիստէն բխելիք յայտարարութիւնները:

Այս պարագային, մշակութային ընտրական նիստի թատրոնէն առաջ ուրեմն, դերերը կը բաժնուին, դերասանները կը ճշդուին, բեմավարները գործի կ՛անցնին, բեմադրիչները համաձայնութիւններ կը գոյացնեն եւ վերջաւորութեան կը հնչեն ազնուագոյն խօսքեր, մշակութային արժէքներ պահպանելու, ժառանգութիւնները ապահովագրելու, քաղաքակրթութիւններու կերտման գործընթացները միասնաբար շարունակելու կարգախօսային յայտարարութիւններ:

Տարբեր չէր կրնար եղած ըլլալ նաեւ այս պարագային: Մշակութային ժառանգութիւն նենգափոխող, հայկականը աղուանական ներկայացնող, ճարտարապետութիւն փոխող եւ ամբողջ մշակութային պատմութիւն վերաշարադրող պետութիւն մը անդամ կ՛ըլլայ այն համաշխարհային կոմիտէին, որ կոչուած է երկրագունդի մշակութային արժէքներու ներկայացման եւ պահպանման գործով զբաղելու:

Այս բոլորը պարզ են Ազրպէյճանի թեկնածութիւնը պաշտպանած եւ ապահոված կողմերուն համար: Սկզբունքով պարզ են նաեւ Երեւանի իշխանութիւններուն համար: ԵՈՒՆԵՍՔՕ-ի համաշխարհային կոմիտէի Երեւանը ներկայացնողը ա՛յս մարտահրաւէրը կը դիմագրաւէ առաջին հերթին:

Պաքու մեկնած եւ քաղաքացիական հասարակութիւններու միջեւ հանդիպումներու մեկնարկ տուած Երեւանի ներկայացուցիչները իրենց ամփոփիչ խօսքերուն մէջ չեն անդրադարձած ցեղասպանութեան ենթարկուած մշակութային ժառանգութեան: Ակնարկելը, որ Արցախի, ինչպէս Նախիջեւանի մէջ ամբողջ ժառանգութիւն մը բնաջնջուեցաւ, կրնար «ռազմատենչ» նկատուիլ եւ «սպառնալ» Հայաստանի գոյութեան: Չի բացառուիր, որ չյայտարարուած նախապայմաններէն մէկը այս բոլորին մասին յայտարարութիւններ չկատարելն է, հայցեր չներկայացնելը:

ԵՈՒՆԵՍՔՕ-ի մէջ այս հարցերով պէտք է առերեսուին համաշխարհային կոմիտէի հայ եւ ազրպէյճանցի անդամները: Որովհետեւ նոյնքան յստակ է, որ Ազրպէյճանը այս անգամ ԵՈՒՆԵՍՔՕ-ի մէջ Արցախի հոգեւոր-մշակութային ժառանգութիւնը պիտի ներկայացնէ իբրեւ աղուանական, ուտիական. ընդգծելու համար, որ այնտեղ ոչինչ եղած է հայկական: Հայկական կողմը պէտք է համարժէք պատրաստուի իրեն դէմ արդէն իսկ յայտարարուած մշակութային պատերազմին:

Ազդակ