Նրա դիտարկմամբ՝ այս իրավիճակում ավելի համապարփակ մոտեցումներ են անհրաժեշտ, որպեսզի հիմա էլ ֆինանսական շուկայում ցնցումներ չառաջանան ու մենք ունենանք պարտքային ճգնաժամ, որից հետո նոր փորձի պետությունը խնդիրների կարգավորի կամ հետևանքներին հասնի, դա ևս սխալ է ու կանխարգելիչ միջոցներ են պետք»։

Տնտեսագետի դիտարկմամբ՝ բանկը նույնպես ունի փոխառու միջոցներ, որոնք տվել է որպես միջնորդ ֆիզիկական անձանց, այսինքն, բանկը չի կարող նվիրել կամ ներել պարտքը, հակառակ դեպքում մենք ֆինանսական շուկան կկորցնենք, այսինքն, այդ պարտքը պետք է մարվի, այսինքն, պետք է լինեն եռակողմ բանակցություններ՝ պետական ինստիտոտների, բանկի և վարկառու կողերի միջև, որի արդյունքում հնարավորիս վերաձևակերպումներ կատարվեն պարտքի։ «Օրինակ, կարող է կատարվել ժամկետի երկարաձգում կամ հնարավորության դեպքում՝ տոկոսադրույքի վերանայում։ Բայց այստեղ էլ շատ մեծ հույսեր չպետք է կապենք, քանի որ վարկի պայմանը կապված է ռիսկայնության հետ, իսկ մեր տնտեսությունում ռիսկայնությունը էապես բարձրացել է, այս դեպքում տրամաբանական և տնտեսամետ չէ, որ ռիսկայնությունը բարձրանա, իսկ տոկոսադրույքը նվազի։ Հետևաբար, այս արձակուրդները արհեստական, թվացյալ աջակցություն են, քանի որ ընդամենը ժամկետն է հետաձգվում, տնտեսության զարգացման ծրագրեր են անհրաժեշտ, որպեսզի տնտեսվարող սուբյեկտները նախևառաջ կարողանան ոտքի կանգնել, կայուն եկամուտներ ստանան և սպասարկեն իրենց պարտքերը, այդ թվում՝ վարկային պարտավորությունները»։

Տնտեսագետի դիտարկմամբ՝ զարգացման պետական աջակցության ծրագրեր են անհրաժեշտ ամենատուժած ոլորտներում, որպեսզի մարդիկ սկսեն կայուն եկամուտ ստանալ։ Այս իրավիճակում նաև կարևոր է, որ համաճարակով պայմանավորված սահմանափակումները դուրս գան, քանի որ որքան էլ աջակցության մասին ենք խոսում՝ նորմալ շահութաբերության մասին չենք կարող խոսել, եթե առկա են սահմանափակումները։