Հիացած եմ համաժողովի ընթացքով: Ողջունում եմ ելույթները, մանավանդ` տարբեր տեսակետների առկայությունը: Անշուշտ, ամբողջ ֆորումի ընթացքը ցույց է տվել, որ տարբեր քաղաքական ուժերի մոտ, անկախ տարակարծություններից, կա ընդհանուր կոնսենսուս, միասնական ճակատով գործելու պատրաստակամություն: Ֆորումի ժամանակ բարձրաձայնվեց` այն համահայկական օրակարգի ձևավորման ու համահայկական տարբեր հարցերին է վերաբերում նաև: Հարցերից մեկը հենց այդ ռազմավարական դաշինքն է ու այդ ռազմավարական դաշինքից բխող մեր ընդհանուր դիրքերի ամրապնդումը:

– Պարո’ն Իշխանյան, տեսակետ կա, որ այն կարող է դուր չգալ ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահ երկրներին: Պե՞տք է ուշադրություն դարձնել նման մտահոգություններին կամ «վախենալ»:

-Կարծում եմ` արձագանքներ ու մտահոգությունները կարող են լինել: Կարող են որոշակի ազդակներ հնչել ֆորումի ավարտին ու հռչակագրի ընդունումից ու համապատասխան գործընթաց սկսելուց հետո, բայց դա չպետք է մեզ կանգնեցնի, նման իրավիճակներում եղել ենք ու միշտ էլ կարողացել ենք հաղթահարել: Ես վստահ եմ, որ ամեն ինչ հաղթահարելի է, անգամ ռազմական գործողությունների սպառնալիքը չպետք է մեզ հետ քաշի մեր սկսած գործընթացից: Այն պետք է ունենա իր տրամաբանական շարունակությունն ու հավատը ամբողջական նպատակներին հասնելու համար:

-ՀՀ իշխանություններն ասում են, որ Արցախի անունից բանակցելու մանդատ չունեն, Հայաստան-Արցախ ռազմավարական դաշինքի մասին համաձայնագիրը կարո՞ղ է այդ մանդատը լինել:

– Որևէ մեկը, կարծում եմ, չի կարող հստակ ասել, թե որտեղ է սկսվում կամ որտեղ է ավարտվում մանդատ ունենալու հանգամանքը: Այստեղ ուղղակիորեն կա ռազմավարական ու մարտավարական խնդիրների, դերերի բաշխման հասկացությունը, ու ես կարծում եմ, որ այդ ամենին պետք է փորձել վերլուծական ու քաղաքագիտական պրիզմայով նայել, թե ինչպես են հնչեցվում նման տեսակետները: