Հոկտեմբերի 19-ին ՌԴ արտգործնախարար Լաւրովի գլխաւորութեամբ բարձրաստիճան պատւիրակութիւնը ԱԳ նախարար Արաղչիի հետ հանդիպումից բացի, տեսակցել- խորհրդածել է նաեւ նախագահ Փեզեշքիանի, ինչպէսեւ՝ Անվտանգութեան գերագոյն խորհրդի քարտուղար Մ. Ռեզայիի հետ։

Բոլոր տեսակցութիւնները երկու կողմից էլ գնահատւել են խիստ դրական եւ արդիւնաւորումը՝ անցեալ տարւայ Պուտին-Փեզեշքիան ստորագրած երկուստեք «Ռազմավարական համաձայնագրի»։

Խօսակցութիւնների լայն շրջանակում, ինչպէս երկու ԱԳ նախարարները մամլոյ ասուլիսում ամփոփեցին,ընդգրկւել են աշխարհա-քաղաքական եւ, իհարկէ, անվտանգային տարատեսակ հիմնահարցեր. Պարսից ծոցից՝ Հորմուզի նեղուց եւ ուկրաինական թնջուկից մինչեւ Կովկաս, Լիբանան ու Պաղեստին…։

Եւ այս բոլորի ֆոնին, սակայն, Լաւրովը համընդհանուր անվտանգային համակարգի ստեղծման խնդրում որպէս երրորդ դերակատար, առաջադրել է արդէն իսկ ՌԴ-ի եւ ԻԻՀ-ի հետ տնտեսա-քաղաքական ու շրջանային այլեւայլ կազմակերպութիւններում համագործակից երկիր՝ Չինաստանին, որով էլ, ինչ խօսք, տւեալ համակարգը բոլոր առումներով դառնալու է առաւել ծանրակշիռ գործօն։

Պահի ու ժամանակի առումով եւս գերկարեւոր է Իրան-Ռուսաստան նման շփումն ու համագործակցութեան դրսեւորումը։ Գրեթէ ռազմաքաղաքական բոլոր կարգի փորձագէտների կարծիքով տարածաշրջանը եւ մասնաւորապէս Պարսից ծոցն ու Հորմուզի նեղուցը, ԱՄՆ-Իսրայէլ նոր պատերազմի թատերաբեմ են դառնալու, չնայած թրամփեան ամենօրեայ եւ ինչու ոչ՝ ամենժամեայ հակասական ու կրկնւող խօսքերին։

Ուկրաինական պատերազմում արդէն ուղղակիօրէն մեղադրելով Զելենսկիին եւ սեփական երկրի էներգետիկ տագնապը շրջանցելու համար՝ ռուսական վառելանիւթերն ապաշրջափակելու Թրամփի այսպէս ասած՝ «Բիզնես-պոլիտիկը» Ուկրաինային խիստ զայրացնելու հետ միաժամանակ, մեծ տարակուսանքի է մատնել ողջ Եւրոպային։ Սրա արձագանգներին ենք, ահա, ականատես, ֆրանսական խժդժութիւնների տեսքով, որի կրկնօրինակները բացառելի չեն նոյնպէս Եւրոմիութեան առանց այն էլ դողդոջուն ու էներգետիկ անվտանգութիւն դիմագրաւող երկրներում…։

Նոյն էներգետիկ ճգնաժամի տրամաբանութեամբ, բացառւած չէ նաեւ Նեթանիահուին զոհասեղանի վրայ դնելու թրամփեան քայլը, հաշւի առնելով նոյնինքն Թրամփի աննախանձելի կացութիւնը՝ կոնգրէսական միջշրջանային ընտրութիւնների սեմին…։

Ինչեւէ, դոմինոյական փոփոխութիւնների շարժառիթները կիրառելի են կարող լինել նաեւ ու մանաւանդ Կովկասեան տարածաշրջանում, որտեղ ի դէմս ՀՀ-ի եւ Ադրբեջանի, աշխարհա-քաղաքական հաշւեկշիռները յօգուտ ԱՄՆ-Իսրայէլ տանդեմի են ուրւագծւած։ Դրա պարզագոյն օրինակը նոյն «Թրամփի ուղի» պրոյեկտն է, որի հետ երբեւիցէ չեն կարող հաշտ ու համերաշխ լինել ռուս-իրանական եւ բնականաբար՝ չինական անվտանգային համակարգը, որն ինչպէս նշւած է վերում, միտւած է վերականգնել իր վերահսկողական դիրքը՝ Կովկասեան ռազմաստրատեգիական տարածաշրջանում…։

Մնում է սպասել յարափոփոխ եւ միաժամանակ տեսանելի ու անկանխատեսելի զարգացումների…։

ԴԵՐԵՆԻԿ ՄԵԼԻՔԵԱՆ
«Ալիք»