Հանձնախումբն արձանագրել է դրանցից առավել կարևորները.

• Հայաստանին արնհրաժեշտ է ազգային կրթական մոդել՝ հստակ մշակված հայեցակարգով:

• Անհրաժեշտ է վերականգնել ուսուցչի, մանկավարժի հանդեպ հասարակության ունեցած նախկին հարգանքը: Դա պետք է դառնա համընդհանուր քարոզչության առարկա:

• Կրթության ոլորտի աշխատողների ցածր աշխատավարձը բացասաբար է ազդում ոչ միայն վերջիններիս սոցիալական վիճակի, այլև կրթության որակի վրա:

• Այլևս անքննելի է այն համոզումը, որ կրթությունը պետք է առանձնացնել քաղաքականությունից, և սա պետք է լինի տարբեր տեսանկյուններից դիտարկելիս: Կրթությունը շարունակական գործընթաց է: Այն չպետք է վերանայվի ըստ քաղաքական հայեցողության: Կրթական գործընթացը չպետք է ծայայեցնել քաղաքական շահերին: Կրթությունը պետք է սպասարկի հասարակությանը:

• Կրթության գործընթացը պետք է դիտարկվի կրթություն-գիտություն-արտադրություն եռամիասնության մեջ:

• Ինչպես մայրաքաղաք Երևանում, այնպես էլ Շիրակի մարզում, (նաև մյուս մարզերում) օրակարգային է նախադպրոցական կրթության խնդիրը: Եթե Երևանում մանկապարտեզ չի հաճախում այստեղ ապրող մանկապարտեզի տարիքի յուրաքանչյուր երրորդ երեխա, ապա մարզերում այդ թիվն ավելի մեծ է: Միաժամանակ հայտնի է, որ նախադպրոցական կրթությունը մեծապես ազդում է երեխայի սոցիալական ադապտացիայի վրա: Շիրակի մարզում մանկապարտեզների վիճակը շատ վատ է, այն մշտապես լինելու է մեր ուշադրության կենտրոնում:

• Ընդհանուր առմամբ անմխիթար են գյուղական դպրոցների շենքային պայմանները, նյութատեխնիկական բազան: Սա նույնպես բացասաբար է ազդում ոչ միայն կրթության որակի վրա, այլև մարզերի ժողովրդագրության վրա: Թեկուզ լավ շենքային պայմաններով դպրոցի համար գյուղական բնակավայրերի աշակերտները ձգտում են դեպի քաղաք:

• Հեռավոր գյուղական դպրոցներում կրթության որակի վրա բացասաբար է անդրադառնում նաև բազմահամակազմ դասարանների հանգամանքը (Երբ աշակերտների փոքր թվով պայմանավորված մեկ դասասենյակի մի ուսուցիչը միաժամանակ դասավանդում է երկու տարբեր դասարանների):

• Շիրակի մարզում հաճելի հավակնոտ տրամադրություն կա Գյումրին համալսարանական կենտրոն դարձնելու առումով: Պետք է խոստովանե,լ որ Գյումրին, թե մտավոր ռեսուրսների, թե աշխարհագրական, թե կլիմայական (շատ շոգ չէ) պայմանների և այլ առումներով կարող է դառնալ այդպիսին: Պետք է միայն լծվել այդ գործին:

• Արդիական է դարձել ուսումնական հաստատությունների կառավարման խորհուրդները պրոֆեսիոնալ դարձնելու հարցը:

• Ոչ ֆորմալ կրթութայն առումով հետաքրքիր իրողություն արձանագրվեց: Բազմաթիվ հասարակական կազմակերպություններ իրակակացնում են տարատեսակ կրթական ծրագրեր, որոնք երբեմն սպառնալիք են մեր ազգային անվտանգությանը: Կարճաժամկետ կրթական ծրագրերի մասով օրենսդրական բաց գոյություն ունի: Պետք է հստակեցվեն և համակարգվեն այն ծրագրերը, որոնք, որպես կարճաժամկետ ուսուցում իրակակացվում եմ դպրոցականների շրջանում: Հանձնախումբը զբաղվելու է այս հարցով:

Քննարկվել են նաև այլ հարցեր:

yerkir.am