Օրինակ՝ կառավարության 2019-2023թթ. ծրագրի կրթության բաժնում գրված է. «Նոր բովանդակություն հաղորդել 12-ամյա կրթությանը՝ վերանայել չափորոշիչները, ուսումնական պլանը և առարկայական ծրագրերը՝ խթանելով քննական մտածողությունը, նորարարությունը և վերլուծական ու ստեղծագործական հմտությունները՝ առանձնակի ուշադրություն դարձնելով քաղաքացիական, ֆինանսական և ձեռնարկատիրական կրթությանը: Վերանայել ԳՏՃՄ (գիտություն, տեխնոլոգիա, ճարտարագիտություն, մաթեմատիկա) առարկաների և օտար լեզուների բովանդակությունը, դասավանդման մոտեցումները…» և ոչ մի խոսք ազգային կրթությունն ու դաստիարակությունը խթանելու մասին: Օրինակ, ավագ դպրոցում, քաղաքացիական, ձեռնարկատիրական ու ֆինանսական կրթություն տալու հետ մեկտեղ, հարկ է, որ երեխաներն ուսումնասիրեն նաև «Հայկական հարցի պատմություն», նրա էությունն ու նպատակը, հասկանան ինչ է հայոց պահանջատիրությունը, ինչու է անհրաժեշտ հասնել հայկական հարցի լուծմանը, ինչ արտաքին վտանգներ ու մարտահրավերներ ունենք այսօր, որոնք են մեր համազգային հիմնախնդիրները և դրանց համատեքստում, որն է յուրաքանչյուր հայի պարտականությունն ու անելիքը, որոնք են մեր ազգային արժեհամակարգի ու մշակույթի հիմնասյուները, ինչու պիտի պահենք ու պահպանենք դրանք…Այս և այլ հարցեր պիտի դրված լինեն մեր ազգային դպրոցի հիմքում, իսկ մինչ այդ պիտի կարևորվի ազգային դպրոց ունենալու անհրաժեշտությունը՝ մի շարք տեսանկյուններից:

Նախ, պիտի հասկանանք, որ ազգային դպրոց ստեղծելով մենք բարձրացնում ենք ազգի որակը, ամրապնդում նրա մեջ հավաքականության և ազգային ինքնության գիտակցումը, իր էթնիկ առանձնահատկության կարևորումը, գնահատումն ու պահպանումը: Ըստ էության սրանք առաջնային են մեր պետության համար, այլապես կարիք չկար փոքրիկ տարածքի վրա ստեղծել ազգային, անկախ պետություն ու դարեր շարունակ կռիվ տալ դրա համար:

Հայրենասեր, ազգային մտածողությամբ սերունդ դաստիարակելը խիստ անհրաժեշտ հարց է մեզ նման փոքր, հիմնականում թշնամի երկրներով շրջապատված, մեծ սփյուռք ու չլուծված բազմաթիվ համազգային խնդիրներ ունեցող երկրի ու ժողովրդի համար: Վերջապես, թող թույլ տրվի ասել՝ այս հարցերի համատեքստում պակաս կարևոր ու պակաս օրախնդիր հարց չէ արտագաղթի թեման՝ այն առումով, որ մենք մի տեսակ «հեշտ արտագաղթող» ենք: Մեզ պետք է մշակել ազգային դաստիարակության հայեցակարգ ու հենց հանրակրթությունից ապահովել դրա կիրառումը: Այլապես կարող ենք ուսյալ ու բազմակողմանի զարգացած սերունդ ունենալ, բայց չունենալ ազգասեր, հայրենասիրությամբ օժտված ու ազգային հիմնախնդիրները գիտակցող, դրանց լուծմանը գործի համար պատրաստակամ սերունդ: Մեզ պետք է մտահոգի ոչ միայն լավ գիտնական, գործարար ու ծրագրավորող ունենալը, այլ նաև Հայ գիտնական ունենալը, որը չի լքի երկիրն ու իր աստղադիտարանը Բյուրականում կկառուցի, Հայ գործարար ունենալը, որն օտարի տունն ու քաղաքը շենացնելուց առաջ կմտածի իր երկրի բարեկեցության մասին, իր երազածը կկառուցի ոչ թե Բաքվում ու Թիֆլիսում այլ Հայաստանում…:

Մենք այս խնդիրն ունեցել ենք և ունենք այսօր, ուստի վաղուց ժամանակն է գիտակցել ախտորոշել այս խնդիրները ու մտածել դրանց լուծման մասին, եթե ուզում ենք հեռուն գնալ, եթե չենք ուզում ապագայում էլ խոսել կորուստներից: Այս հարցերի լուծման բանալին նախ և առաջ ազգային դպրոց կայացնելու մեջ է, այնպիսի դպրոց, որը գիտելիքից փոխանցելուց բացի կպատրաստի ազգային դաստիարակությամբ օժտված քաղաքացիներ. միայն այդ քաղաքացին կարող է լինել սրտացավ պաշտոնյա, անձնվեր զինվորական ու ապագայի հզոր, ազգային տեսլական բանաձեւող գիտնական: Այլապես 19-րդ դարում գրված Ռափայել Պատկանյանի «Հայերուս թուքը» գործածելու պահանջը միշտ կլինի արդիական: