-…Եթե իշխանության մեջ գտնվելու կամ իշխանության հետ հաջողված համագործակցության համար տվել են հնարավորություն տեր կանգնել ինչ-որ «Իքս» գործարանի, ասենք՝ «Արարատ ցեմենտին», և դա ձևակերպվել է 200 հազար դոլար, դա գործարանի գինը չէ, չէ՞: Հիմա նոր մարդիկ են եկել և ուզում են տեսնել, թե ինչու են այդ գործարանը տվել, և այդ գնով ինչպես է շահագործվել, ովքեր են շահույթ ստացել, աշխատակիցներն ինչ պայմաններում են աշխատել: Ես զարմացա, երբ իմացա, թե ինչ աշխատավարձեր են ստացել«օդի մեջ աշխատող» մարդիկ: Ինչու չպետք է պարզել՝ ինչ է եղել, որպեսզի հետո ճիշտ աշխատենք:

-Ճիշտ եք, ես չեմ մերժում, հակառակը՝ այդ հարցադրումները համարում եմ կարևոր, բայց այդ հարցադրումները պետք է հստակ հայեցակարգի վրա հենված լինեն: Այսինքն՝ եթե անդրադառնում ենք սեփականաշնորհման ողջ գործընթացին, այդ դեպքում պետք է ասենք. «Ժողովո՛ւրդ, վերաարժևորում ենք պետական սեփականությունը, որը 90-ականներին եղել է, և այս ընթացքում մասնավորեցվել է: Սա կլինի արդար մոտեցում, եթե հայտարարվի, որ խոսքը վերաբերում է բոլորին, և դրանից հետո անցնել մոնիթորինգի: Երկրորդ՝ պետք է լինեն հստակ չափորոշիչներ, թե ինչն ենք հիմք ընդունում՝ անձին, թե արդյունքը:

-Անձերին դնենք մի կողմ, դա Հայաստանի ունեցվածքն է:

-Միանշանակ ճիշտ եք: Երրորդ. խոսում ենք տեղական արտադրությա՞ն, թե՞ ներմուծման խրախուսման մասին, սա կոնցեպտուալ հարց է: Երբ որ կառավարությունը հայտարարում է ներմուծումը փոխարինելու քաղաքականության մասին, դա նշանակում է, որ տեղական արտադրությունը պետք է խթանվի բոլոր միջոցներով, բայց երբ այս հարցադրումների ներքո բերվում է հիմնավորում, թե ներմուծումն ավելի էժան է և կարող է նպաստել, օրինակ, շինարարությանը, սա կեղծ թեզ է: Սա նշանակում է, որ մարդիկ այդ ծրագիրը, հայեցակարգը չունեն, րոպեական ինչ-որ տեղում ինչ-որ բան են տեսնում, փորձում են կտցել:

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում: