«Մեր ժողվուրդը տեսավ 2020 թվականի 44-օրյա ճակատարամարտի հետևանքները, Արցախի բռնի հայաթափումը, սակայն Մայիսի 9-ի խորհուրդը և նշանակությունը չի կարող փոխվել։ Հարյուրավոր տարիների դադարից հետո հայ ժողովուրդը, բարեկամ ազգերի ներկայացուցիչների հետ թիկունք-թիկունքի տված, հաղթեց մեծ ճակատամարտում, ազատագրեց իր պատմական բնօրրանի մի փոքր հատվածը՝ վերագտնելով հավատը սեփական կարողությունների, բազկի ուժի հանդեպ։ Շուշիի ազատագրումը խորհրդանշում է մեր ժողովրդի հաղթանակները և Մայիսի 9-ն առհավետ կմնա Եռատոն։ Մայիսի 9-ի հաղթանակների, օրվա խորհրդի շուրջ «Panorama-հարցազրույցների» տաղավարում ասել է ՀՅԴ Բյուրոյի անդամ, արցախյան երեք ճակատամարտերի մասնակից, բժիշկ, ազատամարտիկ Տարոն Տոնոյանը։

Հարցազրույցում հնչեցված թեզերի առաջին մասը՝ ստորև։

•Միանշանակ համաձայն եմ, որ Մայիսի 9-ը մեզ համար եղել է Եռատոն և միշտ կմնա Եռատոն։ Այն խոսույթը, վարքը, որ դրսևորվում է այսօրվա իշխանությունների կողմից՝ նսեմացնելու այդ հաղթանակների դերը, նշանակությունը, սա պետական՝ իրենց հարիր քաղաքականություն է, որ մեզ տանում է պարտվողականության, ծնկի գալու։

•Մենք պետք է հասկանանք, որ այդ հաղթանակը մեր ժողովուրդն է կերտել, նույն այդ ժողովուրդը հիմա ապրում է Հայաստանի Հանրապետությունում՝ ընդամենը առաջնորդության պակաս կա։ Մենք նորից նույն սխրանքների կարող ենք գնալ՝ ճիշտ պատրաստվելով, ռազմավարական ճիշտ կազմակերպվելով և առաջադրանքներ մեր ժողովրդի առաջ ճիշտ դնելով։

•Արցախյան առաջին ազատամարտում հարցի կարևորության ընդհանուր գիտակցումը կար, այդ ժամանակ դեռ ամբիցիաները բարձր չէին, ընդամենը հայրենիք ազատագրելու, Արցախի ժողովրդին պաշտպանելու, սատար լինելու նպատակ կար, նրանց կողքին լինելու գաղափարան էր, որ մեզ դարձնում էր շատ կենսունակ և մենք կարողացանք մեր հաղթանակը կռել այն հակառակորդի դեմ, ով թե՛ մարդկային, թե՛ զենք-զինամթերքի թվաքանակով առավելություններ ուներ։

•Չլսված բան է, որ ցամաքային ճանապարհ չունենալով՝ օդով, ընդամենը ուղղաթիռներով կարողացել ենք Արցախին սննդամթերք, զինամթերք, ջոկատներ, զինվորներ ապահովել, իսկ այդ տանկերը մենք թուրքերից ենք խլել, վերանորոգել և դրանք իրենց դեմ օգտագործել… Այսպես է ձեռք բերվել հաղթանակը։

•Հիմա հորջորջում են, թե ի սկզբանե ծախած էր, տված էր հողերը… Բա լավ, եթե տրված էր ամեն ինչը, ո՞ւր ես եկել մտել էդ տալու «թագն ու պսակը» բերես վերջակետին հասցնես, եթե դու դավաճան չես։

•Չգիտեիր, խորությամբ չէիր պատկերացնում, թե ինչ վատ վիճակ է, կանգնեիր ասեիր. «Ժողովո՛ւրդ ջան, շատ վատ վիճակ է, փաստորեն Արցախը տված է՝ ես տեղյակ չեմ, կա՛մ ես գնում եմ, կա՛մ միասին ինչ-որ հարց լուծենք, ոչ թե գնայիր Ստեփանակերտի հրապարակում գոռայիր՝ Արցախը Հայաստան է և վերջ»։

•Պատերազմի սկսելու առաջին օրերին նախկինում փորձված, տեղանքը լավ իմացող հին հրամանատարներին չեն թողել անգամ մոտենալ կառավարման կետերին։ Պատերազմի կեսից հետո, երբ տեսան բանը բանից անցնում է, մարդ պետք է գնտեին, որ նրանց վրա բարդեին պարտութունը, հերթով բաժանեցին, թե որ ուղղությունում պետք է Սեյրան Օհանյանը լիներ, որում՝ Մոսին և այլն։

•Հերթով նայեք-տեսեք՝ հակահետախուզության պետ ում են դնում, ինչի մասին է խոսքը։ Ընդհանրապես, որևէ ոլորտ չի ղեկավարվում պրոֆեսիոնալ մասնագետների կողմից։ Հիմա դեռ ոչինչ այն ժամանակ մանուկներով էին ղեկավարում պետությունը մանուկ-մանկամիտներով․

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում