Արցախյան շարժումը հայ ժողովրդի նորագույն պատմության հաղթական էջերից է։ Այն միայն տարածքային պայքար չէր, այլ՝ ինքնության, արժանապատվության և պատմական արդարության վերականգնման վճռական քայլ։

Շարժումը ձևավորեց մի սերունդ, որը հավատում էր, որ սեփական ճակատագիրը կարելի է կերտել միասնական կամքով և ազգային նպատակների շուրջ համախմբմամբ։

Սակայն այսօր, երբ ՀՀ իշխանությունների կողմից հնչում են հրաժարման, զիջման և «փակված էջերի» մասին հայտարարություններ, առաջանում է պայքար՝ անցյալի և ներկայի միջև։ Իշխանությունը փաստացի հրաժարվում է Արցախից՝ ներկայացնելով դա որպես անխուսափելիություն կամ «խաղաղության գին»։

Առավել մտահոգիչ է այն հանգամանքը, որ հաճախ խուսափում են ուղիղ առերեսումից Արցախի ժողովրդի հետ։ Արցախցիների ձայնը, նրանց ապրումները և պահանջները մղվում են երկրորդ պլան։ Սա ոչ միայն քաղաքական սխալ է, այլ նաև բարոյական խնդիր․ պետությունը չի կարող անտեսել այն մարդկանց, ովքեր տարիներ շարունակ եղել են նույն պայքարի առաջնագծում, ովքեր նվիրվել, զոհել են իրենց կյանքը հանուն Արցախի ազատագրության։ Եվ հենց դա էր արցախցի կնոջ պոռթկման պատճառը, ինչը բազմաթիվ արցախցիների սրտից էր բխում։

Արցախյան շարժումը չի կարող վերացվել որևէ քաղաքական հայտարարությամբ։ Այն շարունակում է մնալ հայ ժողովրդի ինքնության կարևոր հենասյուներից մեկը։ Իսկ յուրաքանչյուր փորձ այն ներկայացնելու որպես անցյալում մնացած «սխալ» կամ «բեռ»՝ դատապարտված է դիմադրության։

Խաղաղությունը չի կարող լինել պարտադրված։ Այն չի կարող կառուցվել կորստի, անվտանգության բացակայության և ինքնության ուրացման հաշվին։ Այն առաջին հերթին պետք է ապահովի անվտանգություն, արժանապատիվ կյանք և սեփական հայրենիքում ապրելու իրական հնարավորություն։ Հետևաբար, Արցախի էթնիկ զտման ենթարկված ժողովուրդը չի կարող ընդունել մի թեզ, որ մերժում է իր գոյությունը։

Ապառաժի խմբագրական

30 մարտ, 2026