«Հիմա այդ մթնոլորտը պիտի կոտրել, չի կարելի այսպես։ Այսինքն, եթե ես շնորհակալություն եմ հայտնում թուրքին, որ թույլ է տալիս․․․ ես այլևս չեմ կարող մտածել, որ իմ երեխան մի օր պիտի գնա այնտեղ՝ իմ հայրենի հողում պիտի ապրի»,-ասաց նա։

Արա Պուլուզյանի կարծիքով՝ 70 տարի հետո մենք հենց դա՛ էինք կարողացել անել՝ ազատագրական պայքարը մեր մեջ որպես գաղափարական հիմք էր հանդիսացել և կարողացել էինք դա հաղթանակի հասցնել և հիմա չպետք է դրանից հրաժարվենք։ Նա կարևոր է համարում, որ այս պարտությունը չլինի լրիվ հուսահատություն և վերջ։

Ինչո՞վ պիտի ապրի արցախցին՝ հարցը ևս առաջնահերթություն է դարձել և պետք է տնտեսությունը շարժման մեջ դնելու լուծումներ մտածվեն։

Բանն այն է, որ Խորհրդային Միության ժամանակ Արցախում գործել են պայմանական 10 մեծ գործարաններ, եղել է Սովետական Միության հետ կապի երկաթգծի կայարան Ստեփանակերտի մոտ և այդ գործարանների արտադրանքը լրիվ ցրվել է Խորհրդային Միությունում, պայմանական այդ 10 գործարաններից ամեն մեկն ունեցել է պայմանական 3000 աշխատող, նաև մոտիկ գյուղերից են եկել Ստեփանակերտ՝ աշխատելու։

Խորհրդային Միության փլուզումից հետո այդ գործարաններն այլևս չեն աշխատել և մեր հայրենիքի տարածքների ազատագրումը դարձել է արցախցու տնտեսական հարցերը հոգալու հնարավորություն։

«Արցախցին օգտվում էր այդ տարածքների բնական հարստությունից՝ այգի էր հիմնում, արոտավայրերից էր օգտվում, հանքերից էր օգտվում և տնտեսություն էր ստեղծում։ Հիմա որ չունենք, նաև դրանք էլ չկան, ժողովուրդն ինչո՞վ պիտի ապրի»,-հարցադրում է անում Արա Պուլուզյանը։

Նա ինքը թեև ապրում է Ստեփանակերտում, բայց ուներ այգի, այգին նուռ էր տալիս, հիմա դա չկա՝ Աղդամի շրջանի հետ հանձնվել է թուրքերին։

Ազատագրված տարածքների օգտագործումը պտտեցնում էր Արցախի տնտեսության անիվը՝ ինքն իր եկամուտը ծախսում էի խանութում, խանութը հարկեր էր տալիս և դա անընդհատ պտտվում էր։

«Հիմա դա չկա։ Եվ սրա մասին Հայաստանի, Արցախի իշխանությունները պետք է մտածեն, առաջադրանքներ տան իշխանություններին և այդ տնտեսությունը աշխուժացնելու միտումներ մտածվեն»,-ասաց Արա Պուլուզյանը։

Նա գիտակցում է, որ հարևանների հետ, համենայն դեպս, պետք է ապրել, իսկ դրա համար պետք է ճիշտ հիմունքների վրա դրվի երկկողմ հարաբերությունները։

«Հայաստանի հիմիկվա իշխանությունների և Ղարաբաղի իշխանությունների այս պարտվողական կեցվածքով մենք չենք կարողանա դա անել»,-մտահոգություն ունի Արա Պուլուզյանը։

Նա կարևոր է համարում վերականգնել այն մթնոլորտը, որն ստեղծվել էր՝ Սփյուռք, Հայաստան, Արցախ եռամիասնությունը մի գաղափարական փարոս էր դարձել և ժողովուրդն այդ ուղղությամբ գնում էր։

«Համահայկական հիմնադրամ էր՝ Արցախի անունով էր փող հավաքում ամբողջ աշխարհում, համահայկական խաղեր էր՝ բոլորն Արցախում էին գալիս համախմբվում, այդ համախմբվածության կետն էր, մարդիկ մայիսի 9-ին հավաքվում էին Արցախում, որ մասնակցեն Շուշիի ազատագրման տոնին։ Հիմա դա չկա, հիմա ի՞նչ պիտի լինի, մենք ինչո՞վ պիտի սերունդին սնուցենք։ Գաղափարական հենքը, նախ և առաջ, պետք է նորոգենք»,-ասաց Արա Պուլուզյանը։

Աննա Բալյան

Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութով․

https://youtu.be/B12t95qJpd8