– Փաստացի ունենք ձեւավորված խորհրդարան, որտեղ չկան ազգային գաղափարախոսությանը հիմնված ուժեր, ինչպիսիք էին ՀՀԿ-ն, ՀՅԴ-ն: Ինչի՞ն կհանգեցնի սա:

– Երկրի առջեւ կան լուրջ մարտահրավերներ, որից ելնելով` կան նաեւ այլ վտանգներ, եւ չկան խորհրդարանում այն ուժերը, ովքեր կդիմակայեն դրան: Իհարկե վստահ եմ, որ կձեւավորվի արտախորհրդարանական ընդդիմություն, բայց մեկ այլ բան է, երբ խորհրդարանում կա նման ուժ, եւ ուրիշ է, երբ այդ պայքարը տարվում է դրսից: Եթե ուշադրություն դարձնեք, խորհրդարան անցած ուժերը անընդհատ կիրառում են ժողովուրդ, հանրություն, հասարակություն բառերը, բայց կա նաեւ ազգ, հայրենիք, հասկացությունները: Այսինքն կան մտածողության տարբերություններ: Ես չեմ ասում, որ այդ մարդկանց մոտ չկա ազգ, հայրենիք հասկացությունը, բայց մտածողության ձեւն է, թե հանուն ինչ արժեքների: Այո, մենք կարող ենք ունենալ շատ լավ պետություն, որտեղ ժողովրդագրական խնդիրները խաթարվեն, օրինակ գան այլազգիներ լցվեն մեզ մոտ` որպես աշխատուժ, եւ համարվի լավ պետություն, բայց չէ որ դա հայկական պետություն չէ: Դրա համար խորհրդարանում ազգային դիմագիծ ունեցող ուժերն էին պետք, բայց ունենք այն, ինչ ունենք:

– Լուսավոր Հայաստանը հայտարարել է, որ իրենք են լինելու միակ ընդդիմությունը, արդյո՞ք դուք հավատում եք դրան:

– Երեք ուժերի մոտեցումները նույնն են: Հետեւաբար` ինչի՞ն են ընդդիմանալու, նույն գաղափարի՞ն: Նախ` պառլամենտում պետք է կոալիցիա ձեւավորվի: Եթե ՔՊ-ն ոչ մեկի հետ կոալիցիա չկազմեց, իսկ նման հայտարարություն արդեն հնչել է, ստացվում է այսպես, որ ով իշխանություն չէ, նա ընդդիմություն է, բայց ի՞նչ որակի ընդդիմություն, ինչի՞ն է ընդդիմանալու, չէ որ իրենց ծրագրերում գրեթե նույնն է, ինչը կար իշխանական ծրագրերում: Ստացվում է, որ խորհրդարանում չենք ունենալու ռեալ ընդդիմություն:

– Քարոզարշավի ընթացքում բոլորը անդրադարձան Արցախի խնդրին: Նիկոլ Փաշինյանը անգամ հաթաթաներ տվեց Արցախի իշխանություններին, զսպելու կոչեր եւ այլն: Սակայն որեւէ կոնկրետ լուծում Արցախի հարցի շուրջ չնկատվեց: Արդյո՞ք ձեզ համար պարզ է նոր իշխանությունների մոտեցումը Արցախի հարցի վերաբերյալ:

– Ցավոք սրտի, ծրագրային առումով` ոչ: Տեսնում ենք հարթակներից հնչող որոշակի մտքեր, որոնք Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի, պետականության պահպանման կոչեր էին: Բայց քաղաքականությունը այլ բան է, պետք են ծրագրային, սկզբունքային մոտեցումներ: Հուսամ, որ ավարտվել է հեղափոխության շրջանը, եւ հիմա կառուցելու շրջանն է: Կցանկանայի, որ հաջողեն այն հարցերում, որը բխելու է ժողովրդի, երկրի, հայկական պետության շահերից: Ամեն դեպքում, սա մեր երկրի կառավարությունն է, եւ նրա անհաջողությունը կրկին կլինի մեր անհաջողությունը: Մտահոգությունը հենց այստեղ է, որ պետք է բալանսավորում լիներ, որպեսզի կառավարությունը ուղիղ գնա, իսկ երբ ոչ ոք չի դիմակայում, հակափաստարկներ չի բերում, ապա դրանից շեղվելու հավանականությունը ավելի է շատանում:

– Կարեղ ենք ասել, որ ՀՅԴ-ն չի բողոքարկի ընտրության արդյունքները:

– Կան փոքր խախտումներ, բայց եթե իմ տեսակետն եք ուզում, ապա կասեմ, որ դրանք այդքան լուրջ չեն, որպեսզի վիճարկվեն: Կար երկրում մթնոլորտ` հեղափոխությունը հասցնելու իր վերջնակետին: Կար վստահության մթնոլորտ` որոշակի ուժի հանդեպ, եւ էական չէ` ճիշտ, թե սխալ, որովհետեւ շատ մարդիկ հեռու են քաղաքական գործընթացներից, բայց մի բան էին մտածում, որ եթե պարտվեն, հները կվերադառնան: Այսինքն` սեւ ու սպիտակի արհեստական ֆոնն էր, որը ազդեց ընտրությունների վրա: Ես միայն կավելացնեմ, որ իշխող ուժը քարոզի ժամանակ բազմաթիվ քարոզչական խախտումներ եւս կատարեց ու չապահովեց հավասարության սկզբունքը:

Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆ

iravunk.com